Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    Films  in de nacht volgend op de aangegeven datum worden, ook als ze na  24:00 uur starten, aan deze datum toegerekend.

     

    Touchez pas au grisbi

    Donderdag 14 december, 13:50 - 15:25 uur

    Arte

     

    Meest recente artikelen

    DE REGISSEUR

    Jean Pierre Melville (1917 - 1973) werd geboren als Jean Pierre Grumbach. Hij koos zijn artiestennaam als eerbetoon aan de Amerikaanse schrijver Herman Melville. Jean Pierre Melville stond in hoog aanzien bij de regisseurs van de "Nouvelle vague", maar was zeker geen onderdeel van deze stroming. Zijn films bevatten duidelijk Amerikaanse invloeden en kunnen qua genre als neo noirs worden geclassificeerd.

    HET VERHAAL

    Een pas vrijgelaten gevangene (Corey gespeeld door Alain Delon) en een zojuist ontsnapte gevangene (Vogel gespeeld door Gian Maria Volontè) ontmoeten elkaar toevallig en zette gezamenlijk een juwelenkraak op.

    COMMENTAAR

    In "De rode cirkel" komt een overval-scene op een juwelierszaak voor die bijna in real time gefilmd lijkt te zijn. Aan alle details wordt aandacht besteed. Als vanzelf gaan je gedachten uit naar de (minimaal net zo lange) overval scene uit "Du Rififi chez les hommes" (1955, Jules Dassin). De vergelijking ligt zo voor de hand dat Melville na het verschijnen van "Rififi" zijn plannen om "De rode cirkel" te maken voorlopig even uitstelde. Misschien niet onverstandig, want als ik heel eerlijk ben, valt de vergelijking niet in het voordeel van "De rode cirkel" uit. Met name het verhaal van "Rififi" heeft toch wat meer body. "De rode cirkel" moet het vooral hebben van de sfeertekening.

    Tijdens het kijken kwamen er ook andere films bij mij op. Zo deed de executiescene in het bos mij erg denken aan "Millers crossing" (1990, Joel & Ethan Coen). Meestal check ik dergelijke associaties na de film nog even. Ben ik de enige die het is opgevallen? Bij "Millers crossing" trof ik wel een verwijzing aan naar het werk van Jean Pierre Melville, echter naar een andere film ("Le doulos" (1963)). De beïnvloeding van de gebroeders Coen door het werk van Melville is overigens een aardig voorbeeld van een cinematografische omweg. Via Melville doen Joel en Ethan Coen in feite inspiratie op uit de filmtraditie van hun geboorteland.

    Last but certainly not least een vergelijking met het werk van Jacques Becker, en dan met name met "Touchez pas au grisbi" (1954). Ook hier trof ik na enig zoeken op het internet een relatie met het werk van Melville, maar wederom met een andere film. Op "The cine tourist" (een website die een link legt tussen geografische plaatsen en de films die zich op deze plaatsen afspelen) trof ik een essay aan over gangsterfilms spelend in het Parijs van de jaren '50. In dit verband werden genoemd:  (1) "Touchez pas au grisbi" (1954, Jacques Becker), (2) "Du Rififfi chez les hommes" (1955, Jules Dassin) en "Bob le flambeur" (1956, Jean Pierre Melville). 

    Toch is ook een vergelijking tussen "Touchez pas au grisbi" en "De rode cirkel" verhelderend, al was het maar vanwege de verschillen. Op het eerste gezicht heeft Corey (Alain Delon) veel gemeen met Max (Jean Gabin), de crimineel uit "Touchez pas au grisbi". Beiden frequenteren nachtclubs en gebruiken deze locaties om hun netwerk in stand te houden en op de hoogte te blijven van de ontwikkelingen in de onderwereld. Max heeft daarnaast echter een onderduikadres dat hij zo huiselijk mogelijk heeft ingericht en waar hij graag verblijft. Deze huiselijkheid is geheel vreemd aan Corey. De film wrijft dit er nog eens in door tegenover de gangsters een rechercheur te zetten die elke avond als hij thuis komt een uitgebreide welkomsritueel heeft met zijn vele katten.

    De gangsters Corey en Vogel leven volgens een erecode waarin naast professionaliteit slechts plaats is voor onpersoonlijkheid. De film brengt deze onpersoonlijkheid (noem het gerust eenzaamheid) over op de kijkers door:

    - kadrering van de opnamen;
    - kleurstelling (koude kleuren als groen en blauw (zie afbeelding 2 waarin de uitdrukking "leven vanuit een koffer" wel zeer letterlijk genomen is));
    - afwezigheid van dialoog;
    - afwezigheid van elke achtergrond.

    Corey is vrijgelaten en Vogel is ontsnapt, maar waarvoor zaten ze vast? Wat was hun verleden? We komen het de hele film niet te weten. Aan het begin van dit commentaar zei ik dat "Du Rififi chez les hommes" qua verhaal meer body heeft. Misschien is de afwezigheid van verhaal / achtergrondinformatie echter wel het stijlmiddel waarmee Melville ons de eenzaamheid van zijn personages wil later ervaren.

    DATUM: 9 december 2017

    EIGEN WAARDERING: 7

    De Rode Cirkel (1970) on IMDb


    Reacties

    DE REGISSEUR

    Norman Jewison (1926) begon zijn carrière met twee Doris Day / Rock Hudson niemandalletjes ("The thrill of it all" (1963) en "Send me no flowers" (1964)). Later maakte hij de nodige films waarin hij controveriële onderwerpen toegankelijk maakte voor een breed publiek. 

    Racisme was één van deze controversiële onderwerpen. Jewison maakte er drie films over ( "In the heat of the night" (1967), "A soldier's story" (1984) en "The hurricane" (1999)). Een ander geliefd onderwerp was het grijze gebied tussen schuld en onschuld ("... and justice for all" (1979), "Agnes of God" (1985) en opnieuw "The hurricane" (1999)).

    Drie keer werd Jewison voorgedragen voor de Oscar voor bestte regisseur ("In the head of the night" (1967), "Fiddler on the roof / Anatevka" (1971) en "Moonstruck" (1987)), in geen van de gevallen won hij deze begeerde prijs.

    HET VERHAAL

    In Sparta (Mississippi) wordt het lijk van een rijke industrieel gevonden. Tegelijkertijd stapt inspecteur Virgil Tibbs (Sidney Poitier) over op het station van Sparta na familiebezoek in het Zuiden. De mores van Sparta zitten zo in elkaar dat er automatisch een verband wordt gelegd tussen het lijk en de aanwezigheid van een (onbekende) "zwarte". Virgil Tibbs wordt gearessteerd en voor sheriff Gillespie (Rod Steiger) geleid. Daar onthult hij zijn identiteit en beroep. Tijdens een telefoontje met zijn baas (om zijn identiteit te verifiëren) krijgt hij de opdracht om mee te helpen bij het oplossen van de moord. Met frisse tegenzin beginnen Tibbs en Gillespie aan hun samenwerking.

    COMMENTAAR

    In 1968 viel "In the heat of the night" behoorlijk in de prijzen op het Oscar gala (maar dus niet een prijs voor de beste regie, zie de inleiding over de regisseur). Zonder de film tekort te willen doen zal de moord op Martin Luther King, die niet lang voor het Oscar gala plaatsvond, hier mede debet aan zijn.

    Gedurende een groot deel van de film hangt er een broeierige sfeer. Het uitstekende (nachtelijke) camerawerk van Haskell Wexler draagt bij aan deze sfeer, evenals de score van Quincy Jones (zang door Ray Charles). De grootste bijdrage wordt echter geleverd door Quentin Dean die Delores speelt, een tienmeisje dat het opwindend vindt om 's avonds naakt door haar huis te lopen (afbeelding 1), en al doende het mannelijke deel van de bevolking van Sparta het hoofd op hol brengt. Ik hoop dat ik niet teveel verklap als ik zeg dat er uiteindelijk een link blijkt te liggen naar de moord op de industrieel.

    "In the heat of the night" zal echter vooral herinnerd worden als een film die het racisme in het Zuiden van de VS aan de kaak stelt. In dat opzicht is het interessant om de film te vergelijken met "Mississippi burning" (1988, Alan Parker). Wat in de eerste plaats opvalt, is dat het racisme op een andere manier in de film verwerkt is. In "Mississippi burning" was de moord die opgelost moest worden racistisch georiënteerd, dit is in "In the heat of the night" niet het geval. In "Mississippi burning" was de relatie tussen de twee rechercheurs juist weer niet racistisch getint (het waren twee blanke FBI agenten uit het Noorden, en hun relatie draaide om het academische groentje versus de ervaren rot) terwijl het daar in "In the heat of night" juist om gaat (de "red neck" sheriff uit het Zuiden die moet samenwerken met de zwarte specialist uit het Nooden). 

    Kijken we naar de aard van het racisme dan valt op dat het racisme in "Mississippi burning" de vorm aanneemt van fysiek geweld (lynching, brandstichting) en zeer schokkend is. Het racisme in "In the heat of the night" is meer subtiel. Het neemt de vorm aan van verbale kleinering (van inspecteur Tibbs door de locale politieagenten) en economische achterstelling. Tijdens een rit door het landschap zien we dat zwarte arbeiders als (ongetwijfeld slecht betaalde) dagloners het zware werk doen op de plantages. Slechts in één scene wordt inspecteur Tibbs daadwerkelijk fysiek aangevallen door de plaatselijke bevolking. 

    Blijkbaar was het aan de orde stellen van rassendiscriminatie in 1967 al controversieel genoeg. We moeten niet vergeten dat "In the heat of the night" (1967)  gemaakt is enkele jaren na de gebeurtenissen die in "Mississippi burning" behandeld worden (1964). 

    Ik merkte al op dat de relatie tussen sheriff Gillespie (Rod Steiger) en inspecteur Tibbs (Sidney Poitier) een belangrijke motor achter de film is (afbeelding 2). Deze relatie begint stroef (to say the least) maar langzaamaan groeit het wederzijds respect. Hierbij respecteert Gillespie het vakmanschap van Tibbs, terwijl Tibbs waardeert dat Gillespie de moed heeft om zijn racistische agenten als het nodig is (en het is nodig!) terecht te wijzen. 

    Sidney Poitier was lange tijd een rolmodel in de emancipatie van de zwarte bevolking. Zijn rol in "In the heat of the night" lijkt wel een beetje op die in "The defiant ones" (1958, Stanley Kramer). In laatstgenoemde film is hij een gevangene die samen met een blanke medegevangene ontsnapt. Aangezien ze door handboeien aan elkaar vastzitten zullen ze noodgedwongen moeten samenwerken. Ook in "In the heat of the night" is er sprake van een gedwongen samenwerking, nu echter niet veroorzaakt door handboeien maar door orders van de baas van inspecteur Tibbs. Mijn gedachten gingen echter ook uit naar de rol van Poitier in "Guess who's coming to dinner?" (1967, Stanley Kramer). In deze film is Poitier de ideale aanstaande schoonzoon (een jonge geleerde) terwijl hij in "In the heat of the night" de ideale rechercheur is, qua professionaliteit ver verheven boven het stelletje amateurs dat het politiebureau van Sparta bevolkt. De rollen van Portier als ideale dit of ideale dat komen mij soms wat politiek correct over. Eigenlijk onnodig want ook iemand die niet ideaal is mag je nog steeds niet discrimineren. 

    In "in the heat of the night" neigt het politiek correcte bij vlagen soms zelfs om te slaan in arrogantie. Zie bijvoorbeeld de volgende dialoog (hoofdletters staan voor met nadruk uitgesproken):

    Gillespie: "Virgil"? That's a funny name for a n***er boy to come from Philadelphia. What do they call you up there?
    Virgil Tibbs: They call me MISTER TIBBS!

    Je zou bijna begrip krijgen voor de rednecks uit "Mississippi burning" die wars zijn van die arrogante FBI pottekijkers uit het Noorden.

    DATUM: 2 december 2017

    EIGEN WAARDERING: 8

    De Nacht van Inspecteur Tibbs (1967) on IMDb


    Reacties

    DE REGISSEUR

    Kenneth Branagh (1960) is een acteur en regisseur die vooral bekend is van zijn Shakespeare producties. Hij maakte zowel tragedies (bijv. "Hamlet" 1996), koningsdrama's (bijv. "Henry V" 1989) als komedies (bijv. "Much ado about nothing" 1993). Vanwege zijn voorliefde voor Shakespeare staat hij ook wel bekend als "de nieuwe Olivier".

    Zijn niet Shakespeare producties doen het over het algemeen minder goed bij het publiek. Het meest recente voorbeeld hiervan is "Murder on the Orient Express" (2017) dat wisselende kritieken kreeg.

    HET VERHAAL

    Centraal in het verhaal van "Henry V" staat de slag bij Agincourt (1415), waarin het Engelse leger het moest opnemen tegen een Franse overmacht. De slag bij Agincourt werd uitgevochten in het kader van de Honderdjarige oorlog. De Honderdjarige oorlog (1337 - 1453) was een strijd om de Franse troon, ontstaan doordat het heersende huis van Carpet was uitgestorven. Ook het Engelse koningshuis meende rechten te hebben op de Franse kroon, en probeerde deze rechten kracht bij te zetten door Normandië binnen te vallen.

    Binnen het werk van Shakespeare vormt "Henry V" een geheel met de daaraan voorafgaande drama's "Richard II" en "Henry IV".

    COMMENTAAR

    De tragedies en komedies van Shakespeare hebben vaak een thematiek die mondiaal aanspreekt. Denk bijvoorbeeld aan Akira Kurosawa, die maar liefst drie Shakespeare bewerkingen in zijn oeuvre heeft, te weten: "Throne of blood" (1957, een bewerking van MacBeth), "The bad sleep well" (1960, een bewerking van Hamlet) en "Ran" (1985, een bewerking van King Lear). Dit zijn allemaal bewerkingen van tragedies.  

    De koningsdrama's van Shakespeare zijn daarentegen meer typisch Engels. Zo is de meest bekende bewerking van "Henry V" (afgezien van de bewerking van Branagh uit 1989) die van Laurence Olivier uit 1944. 

    Toch zijn er in de film van Branagh wel buitenlandse invloeden te bespeuren. Zo doet het decor aan het begin van de film (hoge ingang, mantel met lange sleep, overheersende schaduwen) erg Orwelliaans aan (zie linkerposter). De hoeveelheid modder tijdens de battle scene doet daarentegen weer sterk aan Kurosawa denken. Tot slot het wat plechtstatige begraven van de doden na de slag, ondersteunt door enigszins bombastische muziek. Was dit niet eerder vertoond in "Alexander Nevski" (1938, Sergeij Eisenstein)? 

    Ondanks al deze filmische invloeden doet "Henry V" erg toneelmatig aan. Ik denk dan met name aan Derek Jacobi die als verteller (een soort voice over die in beeld komt) de scenes aan elkaar praat. Dit is overigens geenszins bedoeld als kritiek. Het grensvlak tussen toneel en film is altijd de specialiteit van Branagh geweest. Zo vormen live registraties van "MacBeth" (2013) en "The winter's tale" (2015) zijn meest gewaardeerde werken van de laatste jaren. 

    Vergelijken we de versie van Branagh uit 1989 met die van Olivier uit 1944 dan is de observatie van Roger Ebert heel treffend. Ondanks het feit dat de versie van Olivier uitkwam tijdens de Tweede Wereldoorlog en met het verhaal van een succesvolle Engelse koning ongewtijfeld propagandistische nevendoelen werden nagestreefd, is de versie van Olivier veel terughoudender. Dit is onder andere te zien bij de beroemde Sint Crispijn speech vlak voor de slag. Waar Olivier de nadruk legt op een goede articulatie spat bij Branagh de passie (en soms ook een kloddertje speeksel) er vanaf. Het maakt de film in elk geval een stuk levendiger en verlaagt zo misschien de drempel om een Shakespeare stuk (voor velen toch kunst met een (te) grote K) te gaan zien.

    DATUM: 26 november 2017

    EIGEN WAARDERING: 7

     

    Henry V (1989) on IMDb

    Reacties

    DE REGISSEUR

    In het oeuvre van Alan Parker (1944) valt een opvallende tweedeling te ontdekken. Enerzijds maakt hij (vaak lichtvoetige) films rondom muzikale onderwerpen. Genoemd kunnen worden: "Fame" (1980, de voorloper van de gelijkname televisieserie), "Pink Floyd, the Wall" (1982) en "The commitments" (1991). Anderzijds mijdt hij politiek / maatschappelijke onderwerpen ook niet, zoals blijkt uit: "Birdy" (1984, Vietnamoorlog), "Mississippi burning" (1988, rassendiscriminatie) en "Angela's ashes" (1999, armoede).

    HET VERHAAL

    In het begin van de film zijn wij getuige van de moord op één zwarte en twee blanke jongens. Het zijn alledrie civil rights activisten die de zwarte bevolking van Mississippi proberen over te halen zich als kiezer te laten registreren en gebruik te maken van hun democratische rechten.

    Als de FBI arriveert om de vermissing van de drie jongens te onderzoeken stuiten ze op een muur van stilzwijgen. Bij de blanke bevolking wordt dit stilzwijgen veroorzaakt door het alom heersende rascisme. Bij de zwarte bevolking is sprake van angst en intimidatie door de Ku Klux Klan.

    COMMENTAAR

    Er waren twee aanleidingen om de DVD van "Mississippi burning" nog eens uit de kast te halen. In de eerste plaats het verschijnen van "Detroit" (2017, Kathryn Bigelow) over racisme in het Noorden van de VS, "Mississippi burning" gaat over het meer bekende rascisme in het Zuiden. In de tweede plaats het boek "The fifties" van David Halberstam, dat ik aan het lezen was. Hoofdstuk 29 van dit boek gaat over rassendiscriminatie en de civil rights movement. In dit hoofdstuk komt ook de moord op Emmett Till in 1955 aan de orde, gepleegd in de staat ... Mississippi. 

    Zou dit de moord zijn waar ook "Mississippi burning" over gaat dacht ik bij mezelf? Het bleek niet het geval te zijn. De moorden waar "Mississippi burning" over gaat zijn gepleegd in 1964, wat wel aangeeft dat het niet erg snel ging met de civil rights movement in het Zuiden van de VS. De Amerikaanse burgeroorlog (1861 - 1865) draaide om de kwestie van de slavernij. Het Noorden (voor afschaffing van de slavernij) won van het Zuiden (voor handhaving), maar daarmee wil nog niet gezegd zijn dat vanaf het einde van deze oorlog alles anders werd voor de zwarte bevolking. Als reactie op het verlies ontstond in het Zuiden de Ku Klux Klan terwijl (meer openlijk) de theorie van "seperate but equal" werd beleden. Zoals Halberstam cynisch opmerkt in zijn boek kwam deze theorie er in de praktijk op neer dat de voorzieningen meer "seperate" dan "equal" waren. De film laat dit in de eerste beelden zien aan de hand van twee drinkfonteintjes (afbeelding 1a), één voor white people en één voor colored people. De eerste is inderdaad luxer dan de tweede. Overigens zijn deze beelden gebaseerd op een bekende foto van Elliott Erwitt genomen in North Carolina in 1950. Deze foto (afbeelding 1b) is afgedrukt in het boek van Halberstam, en zo blijkt er uiteindelijk toch nog een relatie te bestaan tussen dit boek en de film.

    De film opent met een spiritual. Deze opening doet denken aan "Inherit the wind" (1960, Stanley Kramer), ware het niet dat het in dit geval een black spiritual is. Zoals eerder vermeld zijn de moorden waar de film om draait echt gepleegd (de rest van het verhaal en de personages zijn fictief). Het documentaire karakter wordt verder benadrukt door zogenaamde (dat wil zeggen nagespeelde) interviews met locals in te lassen. Deze zogenaamde interviews geven een indicatie hoe diep de rassenhaat geworteld is bij de blanke bevolking. De pragmatische FBI agent Anderson (Gene Hackman) maakt zijn baas, de idealistische Ward (Willem Dafoe) daar op opmerkzaam in de volgende dialoog.

    Ward: Some things are worth dying for.
    Anderson: Down here, things are different; here, they believe that some things are worth killing for.

    Het is met name de relatie tussen Ward (idealistisch en jong) en Anderson (ouder, meer ervaren en pragmatisch) die het verhaal op gang houdt en waaruit blijkt dat we niet met een "echte" documentaire van doen hebben. Soms wordt de tegenstelling groentje versus oude rot in het script wat overdreven, maar de uitstekende acteerprestaties voorkomen dat dit irritant wordt. Nu we het toch over uitstekende acteerprestaties hebben mag Frances McDormand als Mrs Pell niet vergeten worden. Zij heeft een ongelukkig huwelijk met de hulpsheriff, die racisme aan sadisme weet te koppelen. Gedurende de film ontstaat er een band tussen haar en Anderson. In het begin denk je dat de belangstelling van Anderson voor haar professioneel is. Dat hij bij haar de intentie voelt om het stilzwijgen te doorbreken. Pas gedurende de film realiseer je je dat hij echt voor haar gevallen is. Gelukkig houdt het script hier wel maat. Een "full blown romance" als sideline zou afbruik doen aan het hoofdonderwerp.

    "Mississippi burning" gebruikt af en toe zeer krachtige beeldtaal en symboliek. Zo ben ik nooit een groot liefhebber geweest van wilde achtervolgingen (noot 1). In de meeste gevallen gaat hier om snelle auto's die binnen de bebouwde kom achter elkaar aanzitten, zodat veel bochtenwerk vereist is. In "Mississippi burning" worden de achtervolgingen uitgevoerd met pick up trucks die in verlaten swamps achter elkaar aan zitten, waarbij de achtervolgers tergend langzaam dichterbij komen (afbeelding 2). 

    Het meest opvallende symbool is echter het brandende kruis (afbeelding 3). Van Schotse oorsprong (Crann Tara, gebruikt voor oorlogsverklaringen) is dit symbool later, in navolging van het boek "The Clansman" van Thomas Dixon Jr (noot 2), geadopteerd door de Ku Klux Klan. 

    Aan het eind van de film bezoeken de twee FBI rechercheurs een zwarte begrafenis. De camera zwenkt naar het graf van de zwarte civil rights activist (één van de drie die aan het begin van de film vermoord werden). "Niet vergeten" staat er op zijn grafsteen, hetgeen cynisch is want door een grafschending is de rest van de steen vernield zodat zijn naam niet meer leesbaar is. Zelfs na zijn dood achtervolgt de haat van de blanken hem nog! Het is een indicatie dat de film wel afgelopen is, maar de emancipatie van de zwarte bevolking nog lang niet voltooid. 

    Uiteindelijk zijn er daders opgepakt en veroordeeld. Wel moest hier de Supreme Court aan te pas komen, want de State court of Mississippi was niet erg onder de indruk. De daders werden veroordeeld tot straffen van 3 tot 10 jaar, maar uiteindelijk heeft niemand meer dan 6 jaar gezeten. Na meer dan 40 jaar kwam er in 2005 nieuwe informatie boven water die leidde tot een nieuwe veroordeling. De nieuwe verdachte werd veroordeeld tot 60 jaar gevangenisstraf, hij was op het moment van zijn veroordeling 80 jaar.

    Noot 1: Al vomt het recente "Baby driver" (2017, Edgar Wright) de uitzondering die de regel bevestigt

    Noot 2: De beruchte film "Birth of a Nation" (1915, D.W. Griffith) is eveneens op dit boek gebaseerd.

    DATUM: 2 december 2017

    EIGEN WAARDERING: 8

    Mississippi Burning (1988) on IMDb


    Reacties

    DE REGISSEUR

    Denis Villeneuve (1967) mag men op dit moment wel beschouwern als de meest prominente Canadese regisseur. Het merendeel van zijn laatste films valt op het nationale filmfestival in de prijzen. 

    De laatste jaren heeft Villeneuve een voorkeur voor het crime - ("prisoners" (2013) en "Sicario" (2015)) en science fiction ("Arrival" (2016) en "Blade runner 2049" (2017)) genre.

    HET VERHAAL

    Zoals de titel al doet vermoeden is de film gesitueerd in 2049. Er zijn 30 jaar verstreken sinds het oorspronkelijke "Blade runner" (1982, Ridley Scott) verhaal, dat zich in 2019 afspeelde.

    De wereld is nog steeds verdeeld in mensen en replicants (werkrobotten), waarbij de mensen erg bang zijn dat de robotten op een gegeven moment een eigen wil zullen ontwikkelen en in opstand zullen komen. Er is dan ook een corps van blade runners die jagen op opstandige replicants en deze uitschakelen.

    Als er tijdens een actie van een blade runner aanwijzingen worden gevonden dat een vrouwlijke replicant een kind heeft gebaard is dat dan ook aanleiding tot paniek. Er werd namelijk altijd gedacht dat replicants onvruchtbaar waren.

    COMMENTAAR

    Er is zonder meer moed voor nodig om een sequel te maken van een film met een zo'n grote naam (binnen het science fiction genre) als "Blede runner". Wat dat betreft verdient Denis Villeneuve alle lof.

    De vormgeving van de film is ook prachtig. Niet alleen was het voor mij de eerste ervaring met een speelfilm in 3D (met bijbehorend brilletje), maar cameraman Roger Deakings (onder andere bekend van de gebroeders Coen) weet dezelfde mistroostige sfeer te creëren (onder andere door een bijna constante miezerregen) als in het origineel. Aan deze unheimische sfeer worden in de loop van de film een aantal verwijzingen toegevoegd die suggeren dat het de laatste 30 jaar (vanuit de film geredeneerd, vanuit het heden dus de komende 30 jaar) niet altijd even goed is gegaan met de planeet aarde. Zo dient Los Angelos door een enorme dam tegen de zee beschermd te worden (broeikaseffect?) en wordt er in de film voortdurend verwezen naar een stroomuitval enige jaren geleden waardoor veel oude computerbestanden verloren zijn gegaan (oorlog?). Ten slotte heeft de techniek sinds 1982 niet stil gestaan. De nieuwste generatie werkrobotten zijn op basis van holografie. De replicant van dienst (Ryan Gosling) leeft samen met een holografische vriendin.

    Vormgeving alleen is bij een (goede) science fiction film echter niet voldoende. Er moet ook een visie op de toekomst uit blijken, en daar schort het in "Blade runner 2049" een beetje aan. Teveel borduurt de film voort op de centrale thematiek van "Blade runner" (1982). Deze thematiek was kort gezegd (de angst bij mensen) dat robots een overlevingsdrang van zichzelf zouden ontwikkelen. In "Blade runner" (1982) nam deze overlevingsdrang de vorm aan van groepen replicants die probeerden hun eigen uiterste houdbaarheidsdatum te herprogrammeren. In "Blade runner 2049" (2017) neemt het de vorm aan van voortplanting, wat toch ook als een vorm van overlevingsdrang kan worden beschouwd.

    Het gaat mij trouwens te ver om te suggereren dat er helemaal niets nieuws onder de zon is, zoals de Filmkrant lijkt te doen. Het thema over echte versus geïmplanteerde herinneringen is namelijk wel nieuw. Dit thema ontwikkelt zicht in de loop van de film tot een soort tweede hoofdthema. In de wereld van "Blade runner 2049" bestaat zelfs de functie van "memory designer".

    DATUM: 5 november 2017

    EIGEN WAARDERING: 7

    Blade Runner 2049 (2017) on IMDb

    Reacties

    DE REGISSEUR

    Francois Ozon (1967) is één van de belangrijkste Franse regisseurs van de laatste jaren. Hij brak begin van de nieuwe eeuw door met films als "Sous le sable" (2000), "Huit femmes" (2002) en "Swimming pool" (2003). Zijn meest recente films zijn "Frantz" (2016) en "L'amant double" (2017),

    Ozon is homosexueel en dat is een thematiek die je ook regelmatig terugziet in zijn films. Sommigen beschouwen hem als de voorman van een stroming die wel wordt aangeduid als "cinema du corps".

    HET VERHAAL

    Met de kerst in aantocht zijn acht vrouwen samengekomen in een landhuis, als op een ochtend de heer des huizes vermoord blijkt. Het huis is ingesneeuwd, de telefoonkabels zijn doorgesneden en de auto is gesaboteerd. De vrouwen zullen dus zelf moeten uitvinden wie de dader is. In de loop van de film blijkt iedere vrouw zo haar motief te hebben.

    COMMENTAAR

    Het verhaal van "Huit femmes" is een murder mystery. Acht mensen op een geïsoleerde plek, en één van hen moet de moordenaar zijn. Het doet allemaal erg denken aan het werk van Agatha Christie, en mensen die haar oeuvre beter kennen dan ik verwijzen met name naar "The mousetrap".

    "Huit femmes" combineert dit murder mystery met het genre van de musical. Een onwaarschijnlijke combinatie, maar de film maakt vanaf de eerste beelden duidelijk dat het hier niet (aleen) om het verhaal gaat. De vorm is minstens zo belangrijk. Wat dat betreft is de film een ode aan Hollywood in zijn glansperiode. De oplettende filmliefhebber zal dan ook heel wat filmcitaten kunnen ontdekken. Ik noem er drie.

    -  De film gaat alleen over vrouwen. De enige man die er in voorkomt is bij het begin al vermoord en we zien alleen zijn rug. Een vergelijking met "The women" (1939, George Cukor) dringt zich op. In de openingsbeelden van "The women" wordt elke vrouw geïntroduceerd middels de vergelijking met een dier, in "Huit femmes worden verschillende bloemen gebruikt om het karakter van de verschillende personages al in de openingsbeelden te duiden.
    - Vlak na de openingstitel snuffelt er een hert aan het besneeuwde landhuis. Welke filmliefhebber moet dan niet denken aan "All that heaven allows" (1955, Dougas Sirk). De invloed van Sirk is nadien ook te bespeuren in het ruime gebruik dat van pasteltinten wordt gemaakt.
    - Tot slot loopt dienstmeisje Louise (Emmanuelle Beart) op een gegeven moment onder een schilderij door, waarop een vrouw staat afgebeeld die sprekend lijkt op de metamorfose die diezelfde Louise later in de film zal ondergaan (afbeelding 2). Wie moet er dan niet denken aan "Vertigo" (1958, Alfred Hitchcock)? 

    Overigens vinden er niet alleen verwijzingen plaats naar films uit een grijs verleden. Suzon (Virginie Ledoyen), de oudste dochter van het slachtoffer, heeft wel heel veel weg van Amelie, de hoofdpersoon uit de gelijkname bioscoophit van een jaar eerder ("Amelie", 2001, Jean Pierre Jeunet).

    Ook als je filmkennis misschien wat minder is, en je niet alle citaten opmerkt, valt er veel te genieten aan "Huit femmes". Wat te denken van de Franse sterrencast? Grote actrices uit verschillende generaties geven "acte de presence". Emmanuelle Beart en Virginie Ledoyen zijn reeds genoemd, maar wat te denken van (de aangeduide familieband is steeds de band met het slachtoffer):

    - Danielle Darrieux (de grootmoeder) (noot 1);
    - Catherine Deneuve (de vrouw);
    - Fanny Ardant (de zus);
    - Isabelle Huppert (de schoonzus);
    - Ludivine Sagnier (de jongste dochter).

    Uit het voetbal is bekend dat een sterrenteam nog geen goed elftal maakt, maar in dit geval spat het spelplezier er vanaf. Francois Ozon toon zich met deze film een uitstekende "vrouwenregissseur" zoals in hun tijd Ingmar Bergman of (om in Frankrijk te blijven) Claude Sautet dat waren.

    In de loop van het verhaal blijken enkele vrouwen lesbisch te zijn, en in Frankrijk wordt "Huit femmes" dan ook beschouwd als een cult gay film. Ik begrijp dat niet helemaal. "Huit femmes" plaatst vorm zo nadrukkelijk boven inhoud, dat het wel heel moeilijk wordt om het te zien als een film met een boodschap. Wat dat betreft toont Francois Ozon zich in deze film een waardig opvolger van de "Cinema du look" regisseurs uit de jaren '80 (Luc Besson, Jean Jacques Beineix en Leos Carax) die vorm ook boven inhoud stelden. 

    Het is waar dat Francois Ozon zelf wel gerekend wordt tot de "Cinema du corps", maar veel representatiever voor deze stroming is de film "Swimming pool", die hij een jaar later zou maken. In deze film ontstaat een broeierige, erotisch getinte band tussen Ludivine Sagnier (in "Huit femmes" nog de onschuldige jongste dochter) en hoofdrolspeelster Charlotte Rampling. 

    Noot 1: Op de dag dat ik deze recensie schreef stond in de krant de necrologie van Danielle Darieux (1917 - 2017), die vooral bekend is geworden door haar rollen in films van Max Ophuls.

    DATUM: 5 november 2017

    EIGEN WAARDERING: 9 

    8 femmes (2002) on IMDb




    Reacties

    DE REGISSEUR

    Voor een overzicht van het werk van Andrey Zvyagintsev, zie het openingsartikel van de aan hem gewijde pagina.

    HET VERHAAL

    Het huwelijk van Boris en Zhenya verkeert in vergaande staat van ontbinding. Ze hebben het zo druk met elkaar de tent uitvechten dat ze geen van beide meer aandacht kunnen opbrengen voor hun 12 jarige zoon Alyosha. Dit verandert als deze plotseling spoorloos verdwijnt.

    COMMENTAAR

    "Loveless" is een film over echtscheiding zoals we die ook kennen uit de jaren '70. Denk aan "Scenes form a marriage" (1973, Ingmar Bergmen) en "Kramer vs Kramer" (1979, Robert Benton). 

    "Scenes form a marriage" is geen echte vechtscheiding, en in "Kramer vs Kramer" draait het gevecht vooral om de vraag aan wie de zoon zal worden toegewezen. "Loveless" doorbreekt in die zin een taboe dat hier beide echtlieden hun zoontje vooral NIET willen. De zwangerschap was een vergissing, de beslissing om geen abortus te plegen was dom en de scheiding is een mooie derde kans om alsnog van Alyosha af te komen.

    In het begin van de film zijn we getuige van een spetterende ruzie waarin Boris en Zhenya Alyosha in elkaars mik proberen te schuiven. Op het hoogtepunt van de ruzie volgt er een cut naar een donkere badkamer waar we met enige moeite Alyosha (die alles gehoord heeft) als een in elkaar gedoken hoopje ellende op de WC zien zitten huilen. Uit horrorfilms is bekend dat het vaak effectiever is om niet alles te laten zien en de verbeelding van de kijker de rest te laten invullen. Zvyagintsev laat zien dat ook in een psychologisch drama deze techniek goed kan werken. De betreffende scene was misschien wel de meest ongemakkelijke die ik dit jaar gezien heb.

    De ochtend daarna zit Alyosha aan het ontbijt als hij opmerkt dat hij er genoeg van heeft. Zijn moeder denkt dat hij geen zin heeft in zijn laatste boterham. Geen moment opkijkend van haar mobieltje (afbeelding 2) zegt ze dat hij dan maar naar school moet gaan. Het zal de laatste keer worden dat ze hem (niet) zal zien.

    Zvyagintsev is een meester in beeldtaal en de hele film is doorspekt met verwijzingen naar de sfeer in de relatie tussen Boris en Zhenya. Onderstaand noem ik enkele voorbeelden.

    - De winterse landschappen staan symbool voor de ijzige sfeer. Overigens geeft de zoektocht, waarin mensen met fluoriserende oranje hesjes als een soort slang door dit winterse landschap trekken ook een bijzonder soort visueel effect.
    - Ook symbool voor de kilheid van hun relatie staat de overheersende kleur blauw in hun appartement (afbeelding 2). De kilheid van deze kleur deed denken aan "Possession" (1981, Andzrej Zulawski), alhoewel het daar om een heel kille kleur groen ging.
    - De ruïnes van verlaten flatgebouwen waarin naar Alyosha gezocht wordt representeren de vergaande staat vn verval waarin de relatie van Boris en Zhenya verkeerd.
    - Ironisch is het als de ploeg die Alyosha aan het zoeken is stuit op een ruimtetelescoop. De zoektocht naar buitenaards leven lijkt hier de zoektocht naar de gevolgen van een gebrekkig aards leven te ontmoeten.

    Sinds "The return" (2003) weet Zvyaginstev de spanning in zijn films te houden, terwijl er eigenlijk heel weinig gebeurd. In "Loveless" blijft het lot van Alyosha een open einde. Tegen het einde van de film neemt de spanning plotseling toe als de ouders het lijk van een jongetje van de leeftijd van Alyosha moeten identificeren. Het blijkt hem niet te zijn omdat, volgens de moeder, ergens een moedervlek ontbreekt. Bij diezelfde identificatie stort de vader in elkaar, want ook deze kennis over zijn zoon had hij niet paraat.

    Geen open einde blijft de toekomst van Boris en Zhenya. Al tijdens de scheiding hebben ze allebei een nieuwe vlam. Een relatie waarbij ze dus Alyosha kunnen missen als kiespijn. De vrouw heeft een oudere en vermogende man. De man heeft een jongere en al zwangere vrouw.  Tijdens het tweede kwart van de film is er  de nodige sex tussen de nieuwe geliefden, maar opwindend is het allerminst. Je krijgt meer het gevoel dat de geschiedenis op het punt staat zich te gaan herhalen. 

    Met "Leviathan" (2014) maakte Zvyaginstsev een film over het faillissement van het publieke leven in Rusland. Het werd hem door de machthebbers niet in dank afgenomen. Hoewel Zvyagintsev in interviews benadrukt dat de thematiek van zijn nieuwe film veel breder is dan Rusland alleen, vraag je je toch af of er geen verband is tussen het extreme materialisme uit de film en de oligarchen-elite die Rusland in het tijdperk Poetin beheerst. Aan het eind van de film draagt Zhenya een trainingspak met "Russia" er op. Ik kan mij niet voorstellen dat dit zuiver toeval is. Voor mij is "Loveless" een vervolg op "Leviathan" waarin op schrijnende wijze het faillissement van het private leven in Rusland in beeld gebracht wordt.

    DATUM: 28 oktober 2017

    EIGEN WAARDERING: 9

    Nelyubov (2017) on IMDb


    Reacties

    DE REGISSEUR

    Voor een inleiding op het werk van Ingmar Bergman, zie het openingsartikel van de aan hem gewijde pagina.

    HET VERHAAL

    De schilder Johan Borg heeft de eenzaamheid van een eiland opgezocht om rustig te kunnen werken. Van rustig werken komt echter niet veel. Hij lijdt aan slapeloosheid, wordt bezocht door demonen en zinkt langzaam weg in de waanzin. Als deze eenmaal is bereikt, geeft Johan zijn geestestoestand treffend weer: "The limit has at last been reached. The glass is shattered, but what do the splinters reflect? Can you tell me that?".

    COMMENTAAR

    "Het uur van de wolf" is een pakkende titel. Volgens de film is het het uur van de nacht waarin de meeste kinderen worden geboren, de meeste mensen doodgaan en nachtmerries op hun sterkst zijn. Het is één van de weinige pogingen van Bergman (misschien wel zijn enige) richting het horrorgenre. Genreklassiekers als het expressionistische kasteel en een Lugosi look-alike (Georg Rydeberg) worden van stal gehaald.

    Hoe langer ik keek, hoe meer ik de film ging zien als een "voorstudie" voor "The shining" (1980, Stanley Kubrick). De overeenkomsten zijn opmerkelijk.

    - Het gaat over een kunstenaar die in een creatieve dip zit.
    - Hij probeert deze dip te overwinnen door het opzoeken van eenzaamheid.
    - Hij begint geestverschijningen / demonen te zien.
    - Hij glijdt langzaam af richting waanzin.
    - Zijn vrouw merkt die waanzin op door het lezen van een manuscript / dagboek
    - Hij wordt geweldadig tegenover zijn vrouw en zijn kind ("The shining") resp. een kind ("Het uur van de wolf").
    - Er zit een hint naar necrofilie in beide films (noot 1)

    De film wordt ingeleid en uitgeleid door een monoloog van Liv Ullmann, die de vrouw van de kunstenaar (Alma Borg) speelt. Deze monoloog, waarbij de acteur recht in de camera kijkt en zich dus rechtstreeks tot de kijkers wendt, doet denken aan "Winterlight" (1963, Ingmar Bergman). Overigens zijn er meer overeenkomsten met "Winterlight". In beide films kan een vrouw niet voorkomen dat de man die ze lief heeft afglijdt. In "Winterlight" glijdt een pastoor die zijn geloof is kwijtgeraakt af naar wanhoop en cynisme, in "Het uur van de wolf" glijdt een kunstenaar die zijn inspiratie is kwijtgeraakt af richting waanzin. In haar slotmonoloog vraagt Alma Borg / Liv Ullmann zich af of ze Johan niet heeft kunnen helpen omdat ze te weinig van hem hield of dat ze juist te veel van hem hield (en dus te veel met hem meeging). Een interessante vraag.

    Noot 1: Met betrekking tot "Het uur van de wolf" doel ik dan op de ontmoeting met Veonica Vogler, die in eerste instantie dood lijkt te zijn maar dat toch niet is. Met betrekking tot "The shining" doel ik op de scene met de vrouw in het ligbad, die in eerste instantie jong lijkt te zijn maar uiteindelijk zeer oud blijkt te zijn.   

     

     

    DATUM: 17 november 2017

    EIGEN WAARDERING: 7 

    Vargtimmen (1968) on IMDb


    Reacties

    DE REGISSEUR

    Aliona van der Horst (1970) werd in Moskou geboren als dochter van een Russische moeder en een Nederlandse vader. Zij is in Nederland opgegroeid. Veel van haar documentaires, zoals bijvoorbeeld die over de dichter Boris Ryzhy, verraden echter haar Russische achtergrond.

    HET VERHAAL

    Terwijl haar moeder slecht is, overlijdt er een tante van Iliona in Rusland. Haar moeder (en naar verwachting dus op korte termijn Iliona zelf) erft hierdoor 6 m2 in een huis. Iliona gaat naar Rusland en verdiept zich daar in de jeugd van haar moeder en haar tantes. Naast een heleboel brieven en een nog levende tante loopt ze ook een nicht en een neef tegen het lijf.

    COMMENTAAR

    "Liefde is aardappelen" is een documentaire over de familie van de regisseur, die als zodanig nauw bij de materie betrokken is. In 2000 maakte Aliona van der Horst met "Na de lente van '68" al een documentaire over het begin van het huwelijk van haar ouders, nu brengt zij het einde van dit huwelijk in beeld. Aan het begin van de documentaire kan haar moeder al niet meer praten en tijdens het maken van de documtaire is ze overleden. 

    Centraal in de documentaire staat de generatie van de moeder en de tantes van Aliona, die is opgegroeid tijdens de Stalin jaren net na WO II. Het was een tijd waarin aan alles gebrek was. Niet alleen aan eten (door de collectivisatie van de landbouw) maar ook aan veiligheid en zekerheid (door de politieke onderdrukking). Kortom het was een tijd van overleven.

    Als de moeder en tantes kinderen krijgen zitten we inmiddels in de Brezjnev jaren, maar de ontberingen tijdens Stalin hebben hun sporen nagelaten. De moeders "leven" nog steeds in de onderste twee lagen van de pyramide van Maslow (noot 1), en hebben moeite om affectie te tonen. Dit lijdt tot onbegrip tussen de generaties, bijvoorbeeld als een tante Aliona toevoegd dat "je met een volle buik hongerlijders niet kunt begrijpen". Overigens wil dit zeker zeggen dat de moeders geen liefde voor hun kinderen voelden (zoals in het bijna gelijktijdig verschenen "Loveless" (2017, Andrey Zvygintsev)). Ze brachten hun liefde alleen tot uitdrukking via dingen die in hun jeugd van levensbelang waren geweest. Vandaar de titel "Liefde is aardappelen".

    De film gaat overigens niet alleen over het onbegrip tussen de geraties of over de Stalin jaren an sich, maar ook over de manier waarop mensen deze tijd verwerkt hebben. Op een gegeven moment vertelt tante Liza aan Aliona dat de honger natuurlijk verschrikkelijk was geweest, maar ook noodzakelijk. Stalin had immers een leger te voeden die de Duitsers moest verslaan. Hij had, als vader des vaderlands, een moeilijke maar terechte keuze gemaakt. Als Aliona hierop wil antwoorden krijgt ze een flinke schop tegen haar enkels van haar nicht. Je gaat tante Liza op haar leeftijd toch niet duidelijk maken dat haar lijden achteraf gezien compleet zinloos is geweest, licht deze nicht achteraf de schop toe.   

    Noot 1: Volgens de psycholoog Abraham Maslow zit er een vaste volgorde in de manier waarop mensen hun behoeften proberen te bevredigen. Eerst proberen ze "lagere" behoeften te bevredigen. Pas als deze behoeften tot een zeker minimumniveau bevredigd zijn, komen ze toe aan het eerstvolgende niveau. De niveaus die in de pyramide van Maslow onderscheiden worden zijn (van laag naar hoog): (1) lichamelijke behoeften, (2) veiligheid en zekerheid, (3) sociaal contact, (4) erkenning en waardering en (5) zelfrealisatie.  

    DATUM: 28 oktober 2017

    EIGEN WAARDERING: 7

    Love is Potatoes (2017) on IMDb

    Reacties

    DE REGISSEUR

    Kathryn Bigelow (1951) is één van de weinige vrouwlijke regisseurs. Ze begon haar carrière in het actiegenre ("Near dark" (1987) en "Point break" (1991)).  Sinds 2008 maakt ze vooral op historische feiten gebaseerde drama's zoals: "The hurt locker" (2008) over een soldaat in Irak die bij de explosieven opruimingsdienst werkt, "Zero dark thirty" (2012) over de jacht op Osama bin Laden en "Detroit" (2017) over de rassenrellen in de gelijknamige stad in 1967. Voor al haar historische films werd het scenario geschreven door onderzoeksjournalist Mark Boal. Voor "The hurt locker" ontving Bigelow als eerste (en tot nu toe enige) vrouwlijke regisseur een Oscar voor de beste regie.

    HET VERHAAL

    Het verhaal speelt tijdens de rassenrellen in Detroit in juli 1967. Deze rellen maakten onderdeel uit van rellen die op diverse plaatsen uitbraken tijdens de "long hot summer of 1967", Meer specifiek gaat de film in op wat in de nacht van 23 op 24 juli gebeurde in het Algiers motel. De politie heeft een schot gehoord vanuit dit motel en vermoedt een scherpschutter. Zij drijven alle gasten (voornamelijk zwarte mannen, maar ook 2 blanke meisjes) bijeen (afbeelding 1) en starten de zoektocht naar de scherpschutter en zijn geweer. Aangezien er geen scherpschutter en geen geweer was, blijft deze zoektocht vruchteloos. Dit verhindert de politie niet om de hotelgasten onder steeds grotere druk te zetten om een bekentenis / verklaring af te dwingen. Hierbij wordt geen middel onbeproefd gelaten.

    COMMENTAAR

    Bij racisme in de VS denken we meestal aan het Zuiden, bijvoorveeld aan een film als "Mississippi burning" (1988, Alan Parker). Het verrassende van "Detroit" is dat hier een film over rassendiscriminatie gesitueerd wordt in het Noorden. Nota bene in  Detroit / Motown, de stad die zwarte (musici) ook volop kansen lijkt te bieden. In een korte animatie aan het begin van de film (geïllustreerd met mooie schilderijen van Jacob Lawrence) wordt kort uitgelegd hoe het allemaal zo gekomen is. Oorspronkelijk waren de discriminatie en de arbeidsomstandigheden op de plantages in het Zuiden inderdaad slechter dan in het Noorden. Er ontstond dan ook een trek van zwarte Amerikanen naar de fabrieken in het Noorden. Toen in de 'jaren '50 de witte middenklasse vanuit de stad naar de suburbs trokken ontstonden er zwarte getto's, die ook in het Noorden een bron van raciale spanning werden.

    "Detroit" gaat niet alleen over rassendiscriminatie in het Noorden maar meer specifiek ook over racisme bij de politie. Wat dat betreft is het onderwerp van de film zonder meer actueel want met enige regelmaat vinden er incidenten plaats die er op lijken te wijzen dat de politie in de VS tegen zwarten eerder tot geweld overgaat dan tegeover blanken die van vergelijkbare misdrijven verdacht worden.

    Desondanks zijn de recensies van "Detroit" wisselend. Zo scoort de film in de NRC 3 sterren, terwijl "Mother !" (2017, Aranofsky), dat omstreeks dezelfde tijd in première ging, maar liefst 5 sterren scoorde. Gezien mijn eigen waardering voor "Mother !" kwam ik tot de conclusie dat de sterren uit het NRC niet alles zeggen, en besloot "Detroit" toch een kans te geven. Terecht!

    Uit de recensies zijn twee kritiekpunten op "Detroit" te destilleren.

    In de eerste plaats de kritiek dat het zwarte verhaal door een witte regisseur verteld wordt. Eerlijk gezegd vind ik dit een non-discussie. Mag een film over de Holocaust alleen door een Joodse regisseur gemaakt worden? Sommige recensies zijn in zoverre genaunceerder dat de kritiek zich niet specifiek op de regisseur richt maar dat de steen des aanstoods veel meer is dat het hele creatieve team (regisseur, scenario schrijver, cameraman maar exclusief de acteurs) blank is. Het principiële punt komt daarmee echter niet anders te liggen.

    Interessanter is het verwijt dat Bigelow geen goede mix tussen fact en fiction heeft weten te vinden. De feiten zouden overheersen en de film zou daarmee teveel op een documentaire zijn gaan lijken. Grappig genoeg spreken dit soort recensies zichzelf soms tegen. In dezelfde recensie krijgt de regisseur het namelijk om haar oren dat ze de misdragingen die in werkelijkheid door meerdere agentsen zijn begaan in de film heeft samengebald in één "bad cop" (agent Krauss gespeeld door Will Poulter). 

    Naar mijn mening heeft Kathryn Bigelow een uitstekende mix tussen fact en fiction gevonden. Door de rellen in Detroit niet in zijn geheel te behandelen, maar in te zoomen op de gebeurtenissen in het Algiers motel wordt de film zonder meer spannender. Doordat sommige leden van de soulgroep "The Dramatics" onder de gasten van het Algiers hotel waren weet Bigelow ook nog een vleug Motown in haar film te verwerken. Een vleug waardoor de soundtrack bij tijd en wijle niet onderddoet voor die van "Baby driver" (2017, Edgar Wright). 

    "Detroit" is overigens niet alleen een film over racisme maar ook over sadisme en machtswellust. Het is overduidelijk dat agent Krauss er van geniet zijn slachtoffers te terroriseren, gesterkt als hij zich voelt door het feit dat voor een rechter het woord van een agent toch altijd zwaarder zal wegen dan dat van een (zwarte) burger. Het is misschien wel niet toevallig dat de sadistische "groogs" van Alex in "A clockwork orange" (1971, Stanley Kubrick) uiteindelijk bij de politie terechtkomen.

    DATUM: 1 oktober 2017

    EIGEN WAARDERING: 8 

    Detroit (2017) on IMDb

    Reacties
    Filmposters