Filmklassiekers op het tweede gezicht

 

 

 

Clip 1: Drifting clouds (1996)
Clip 2: drifting clouds (1996)

Muziek speelt in de films van Aki Kaurismaki een grote rol. "Drifting clouds" (1996) is hier geen uitzondering op.

Aki Kaurismaki (1957)

Aki Kaurismäki (1957) maakte zijn debuut in de economisch minder voorspoedige jaren '80. In zijn films uit die tijd combineert hij de economische malaise met een vleugje Noordelijke somberheid. In zijn "Proletarische trilogie", die bestaat uit de films "Shadows in Paradise" (1986), "Ariel" (1988) en "The match factory girl" (1990), komen de hoofdpersonen dan ook allemaal uit de onderkant van de samenleving. Het is echter niet alleen de armoede die hen plaagt. Ook in andere opzichten, en daar ligt een verschil tussen Kaurismäki en andere sociaal geëngageerde regisseurs, is het lot hen niet welgezind. De hoofdpersonen ondergaan al deze tegenslagen vaak met een opvallende passiviteit en een bewonderenswaardig incasseringsvermogen. Voor wie nu denkt dat de films van Kaurismäki alleen maar kommer en kwel zijn, tussen alle ellende door is er ook plaats voor zijn wat ironische vorm van humor. Humor waarin zijn sympathie voor de hoofdpersonages doorklinkt.

De bekendste werken na de "Proletarische trilogie" zijn "Take care of your scarf, Tatjana" (1994) en "The man without a past" (2002). "Lights in the dusk" (2006) viel wat tegen, en daarna werd het jarenlang stil rondom Kaurismäki. In 2011 maakte hij een "come back" met "Le Havre". Een film die zich zowaar afspeelde buiten zijn geliefde Helsinki en waarin van passiviteit van de kant van de hoofdpersonen weinig te merken is. In "The other side of hope" (2017) keert Kaurismaki terug naar Helsinki, maar zet (dwars tegen de tijdgeest in) opnieuw in op de thema's van solidariteit en hulp aan vluchtelingen.

Recensies

DE REGISSEUR

Voor een overzicht van het werk van Aki Kaurismaki, zie het openingsartikel van de aan hem gewijde pagina.

 

 

 

 

 

 

VERHAAL EN ANALYSE

"The match factory girl" is de derde, en meest uitgesproken film in de "Proletarische triologie. De titel lucifermeisje roept natuurlijk associaties op met "Het meisje met de zwavelstokjes", het sprookje van Andersen, en met dit meisje loopt het niet veel beter af.

Het begin van de film toont uitgebreid het productieproces van lucifers. Het lijkt wel een documentaire. Tegen de tijd dat de hoofdpersoon (Iris die wordt gespeeld door de vaste Kaurismäki actrice Kati Outinen) in beeld komt, zijn er al een paar minuten voorbij. Vervolgens wordt het trieste en eentonige leven van Iris vertelt. Haar baan bestaat uit niet veel meer dan de luciferdoosjes waarbij iets mis is gegaan met het opplakken van het etiket van de lopende band afpikken. Thuis is het ook niet echt gezellig. Haar moeder en stiefvader hangen constant apatisch voor de televisie. Een apathie die niet doorbroken wordt, hoe schokkend het nieuws ook is (gedurende de film komt regelmatig de opstand op het "Plein van de Hemelse vrede" uit 1989 in het journaal voorbij). Als ze thuiskomt van haar werk mag Iris voor het eten zorgen en haar salaris mag ze linea recta inleveren. Eén keer in de film heeft ze voor zichzelf een mooie jurk gekocht en dan is ook meteen het huis te klein. Het geld dat ze afdraagt klopt niet met haar salarisstrook en ze kan de jurk gaan terugbrengen. Wat ze ook nog doet ook! En dat is iets wat je meer ziet bij de hoofdpersonen van Kaurismäki, ze hebben zich op de één of andere manier verzoend met het feit dat het leven voor hen weinig in petto heeft en gedragen zich passief ten opzichte van tegenslagen en kleineringen.  

In de liefde gaat het Iris evenmin voor de wind. Dit wordt, met een minimaal gebruik aan woorden, duidelijk gemaakt tijdens twee scenes waarin Iris uitgaangsgelegenheden bezoekt. In de eerste scene zien we haar in een dansgelegenheid als onvervalste muurbloem, drinkend van  een flesje limonade met rietje (afbeelding 2). Aan het eind van de scene zoomt de camera meedogenloos in op de hoeveelheid lege frisdankflesjes onder haar stoel. In de tweede scene is ze in een nachtclub en wordt ze  eindelijk ten dans gevraagd. In een zo mogelijk nog meedogenlozer close up zien we de twee schuifelen (afbeelding 3). Iris in de zevende hemel, de man zich duidelijk vervelend.

Het schuivelen wordt een one night stand en de one night stand leidt tot een zwangerschap. Als Iris dit meldt aan de aanstaande vader krijgt ze per kerende post antwoord. Een enveloppe met bankbiljetten voor de abortus. Op dat moment knapt er iets in Iris en aan het eind van de film neemt ze op een verschrikkelijke manier wraak op iedereen in haar omgeving. De gelijkenis met "Carrie" (1976) van Brian de Palma dringt zich onmiddelijk op, al is het hier met veel minder effectbejag gedaan.

Tot slot nog enkele woorden met betrekking tot de brief die Iris aan de verwekker van haar kind schrijft. Terwijl ze deze brief aan het schrijven is leest een voice over de inhoud voor, en die is zonder meer opvallend voor een film met zo weinig dialoog. Waar er gesproken wordt, is dat in one-liners (en dan zeker niet van het poëtische type). Om een voorbeeld te geven, als haar stiefvader erachter komt dat Iris een jurk gekocht heeft en niet haar hele salaris afdraagt, beperkt zijn commentaar zich tot één woord:"Hoer". Des te opvallender is het elegante taalgebruik in de brief, zeker ook gezien de achtergrond van Iris. Onrealistisch of een manier om aan te geven dat stille waters diepe gronden kunnen hebben? Ik hou het op het laatste.

DATUM: 5 augustus 2012

EIGEN WAARDERING: 8

Tulitikkutehtaan tyttö (1990) on IMDb

Reacties

DE REGISSEUR

Voor een overzicht van de carrière van Aki Kaurismaki, zie het opningsartikel van de aan hem gewijde pagina.

HET VERHAAL

Een echtpaar komt in financiële problemen als ze allebei hun baan verliezen. Eén voor één worden de op afbetaling gekochte meubelen weggehaald.

COMMENTAAR

De films van Aki Kaurismaki herken je uit duizenden, en wat dat betreft lijkt hij wel wat op Yasujiro Ozu. Ik was dan ook niet verbaasd op you tube een filmpje aan te treffen waaruit blijkt dat Kaurismaki een groot bewonderaar van Ozu is. Steeds opnieuw verteld Kaurismaki het zelfde verhaal, al gaat zijn verhaal niet over de middenklasse (zoals bij Ozu) maar over de verliezers in de maatschappij.

Wat dat betreft ligt er weer een overeenkomst met Ken Loach, ware het niet dat Loach over het algemeen "bozere films" maakt dat Kaurismaki. Zijn "losers" zijn het slachtoffer van concrete "tegenstanders" als de werkgevers, de overheidsbureaucratie ("I, Daniel Blake" (2016)) of woekeraars ("Raining stones" (1993)). Bij Kaurismaki is het veel meer het abstractere lot dat zijn hoofdpersonen aan de verkeerde kant van de streep doet belanden. Zo verliest tramchauffeur Lauri zijn baan als hij de verkeerde kaart trekt bij de loterij die bepaald wie de noodzakelijke inkrimping van het lijnennet overleefd en wie niet. Kenmerkend is ook dat beide werkgevers van de hoofdpersonen niet als onmenselijk en alleen maar op winst belust worden weggezet. Sterker nog de baas van Ilona (de vrouw van het echtpaar gespeeld door vaste Kaurismaki actrice Kati Outinen) is zelfs uitgesproken sympathiek. Ze is zelf ook een beetje slachtoffer. Ooit had ze het meest gerenomeerde restaurant van Helsinki, nu gaan de zaken slecht en moet ze haar zaak verkopen aan "de keten" (die in de film als zodanig wordt aangeduid en nooit een specifieke naam krijgt). De baas van Ilona is misschien wat minder het slachtoffer van "het lot" dan van "de tijdgeest", waarmee ze nadrukkelijk niet is meegegaan. Een zekere hang naar het verleden, een lichte nostalgie is overigens een vast element in de Kaurismaki films. Hij herkent dat van zichzelf, want in het al genoemde you tube filmpje geeft hij aan liever terug dan vooruit te kijken.

In zijn laatste films "Le Havre" (2011) en "The other side of hope" (2017) waren de verliezers allochtoon (waarmee Kaurismaki dwars tegen de trend in gaat om immigratie vooral als een probleem of een bedreiging te zien). In "Drifting clouds" is nog sprake van autochtone verliezers, maar toch vallen er veel overeenkomsten met zijn nieuwste films te ontdekken. Deze overeenkomsten hebben betrekking op verhaalelementen (zowel in "The other side of hope" als in "Drifting clouds" begint de hoofdpersoon een restaurant), stijlelementen maar ook de cast. Kuarismaki houdt er van om met een vaste groep acteurs te werken. In de recensie van "The other side of hope" noem ik enkele elementen van de typsische Kaurismaki film. Het is interessant om daar in deze recensie wat dieper op in te gaan.

Bij "The other side of hope" gaf ik aan dat de films van Kaurismaki wel wat weg hebben van animatiefilms. Ik noemde toen: de spaarzame dialoog, het emotieloze en onderkoelde acteren en het kleurgebruik. Roger Ebert voegt daar aan toe dat de personen bij Kaurismaki vaak net te groot zijn voor de ruimte waarin ze zich bevinden. Concreet voorbeeld in "Drifting clouds" is de net te krappe tweezits bank van Lauri en Ilona.

Een ander element dat ik bij "The other side of hope" noemde was de rock and roll. In veel films van Kaurismaki treedt een band op, veelal bevolkt door nogal verlopen rockers. Ook of mischien wel juist in "Drifting clouds" vervult muziek een centrale rol, ook al is het dan geen rock and roll. Gelijk al in de openingsbeelden brengt een jazz pianist een ode aan "the wonderful girl I love" (clip 1). Na enige tijd zoomt de camera uit en blijkt het te gaan om de huispianist van restaurant "Dubrovnik". Aan het eind van de clip zoomt de camera weer in, dit keer op hoofdkelner en hoofdpersoon Ilona. Zij mag dan geen beauty zijn, in de loop van de film blijkt zij wel degelijk "the wonderful girl I love". Ik kom daar later op terug. Het tweede muziekfragment (clip 2) speelt zich af op de sluitingsavond van restaunrant Dubrovnik. De vergevorderde leeftijd van de clientèle is een stevige indicatie waarom dit restaurant het niet langer redt. Een zanger zingt een levenslied waarin sprake is van afwisselend koude en warme winden die zijn kant op komen waaien (waarschijnlijk dankt de film zijn naam aan dit lied). Aan het eind van de clip zien we de eigenares van het restaurant eenzaam op haar kamer zitten.

In de algemene inleiding op Kaurismaki noemde ik de passiviteit en het incasseringsvermogen van veel van zijn personages. Incasseringsvermogen hebben Ilona en Lauri zeker, maar passiviteit is bij hen ver te zoeken. Tegen de klippen op proberen ze uit het dal te klimmen en ondanks het onderkoelde acteren weet Kaurismaki  de hechte band die tussen hen bestaat op de kijker over te brengen. Ondanks haar uiterlijk is Ilona voor Lauri zeker "the wonderful girl he loves". Ook de kijker houdt aan het eind van de film een beetje van haar. Als Ilona haar eigen restaurant opent en het blijft in de eerste uren angstvallig stil krijg je als kijker bijna net ze erg de kriebels als Ilona zelf.

 

 

 

 

DATUM: 10 maart 2018

EIGEN WAARDERING: 8 

Kauas pilvet karkaavat (1996) on IMDb

Reacties

DE REGISSEUR

Voor een overzicht van het werk van Aki Kaurismaki, zie het openingsartikel van de aan hem gwijde pagina.

HET VERHAAL

Een man komt met de trein aan in Helsinki. Hij heeft alleen een koffer bij zich. Hij stapt uit en gaat in een park even op een bankje zitten. Als hij in slaap valt wordt hij overvallen en in elkaar geslagen door een bende straatrovers. Door een hersenbeschadiging verlies hij zijn geheugen.

Hij komt terecht bij een kolonie zwervers die wonen in leegstaande zeecontainers. Hij ontmoet een soldaat van het Leger des Heils waarmee hij een relatie krijgt. En passant weet hij het Leger des Heils ook nog te moderniseren.

COMMENTAAR

In januari 2018  verzorgde filmhuis Chassé Cinema een Kaurismaki retroperspectief. "The man without a past" was de laatste film uit deze cyclus die ik zag. Hoewel het misschien wel de meest bekende film van Kaurismaki is, valt het mij toch moeilijk bij de bespreking van deze film nog iets nieuws te berde te brengen. De films van Kaurismaki zijn immers vaak variaties op een thema, net als overigens de films van zijn leermeester Yasujiro Ozu

Voor mij was "The man without a past" het complement van "The match factory girl" (1990). In beide films speelt Kati Outinen een muurbloempje. In "The match factory girl" loopt ze de verkeerde man tegen het lijf, in "The man without a past" de goede (al heeft hij dan ook geen verleden). Dat beide films tot een andere trilogy behoren doet daar in mijn beleving niets aan af. "The match factory girl" behoort samen met "Shadows in paradise" (1986) en "Ariel" (1988) tot de trilogy van het proletariaat. "The man without  a past" behoort samen met "Drifting clouds" (1996) en "Lights in the dusk" (2006) tot de Finland trilogy. Sowieso neem ik trilogieën in het oeuvre van Kaurismaki met een korreltje zout. Een indeling van het oeuvre in verschillende trilogieën veronderstelt dat er in dit oeuvre inhoudelijke of stillistische scheidslijnen zijn aan te wijzen. Zoals aan het begin van deze recensie betoogt (films van Kaurismaki zijn variaties op een thema) is dat niet het geval.

Opvallend aan "The man without a past" vond ik wel de voor Kaurismaki karakteristieke ingehouden humor. Neem de manier waarop de man zonder verleden (aan het eind van de film leren we dat hij in het verleden altijd muziekliefhebber is geweest) het orkestje van het Leger des Heils op de schop neemt en de orkestleden meer moderne muziekgenres bijbrengt. Het omturnen van de stijve heilsoldaten doet een beetje denken aan de manier waarop de mondaine graaf d'Algout de doorgewinterde communistische bureaucrate Ninotchka inwijdt in het Parijse uitgaansleven. Waar Ernst Lubitsch in "Ninotchka" (1939) de humor er bovenop legt, moet de kijker bij Kaurismaki dieper graven. In sommige gevallen weet je zelfs niet eens of je moet lachen of moet huilen. Wat te denken van een bewaker die wat bijverdient door zeecontainers te verhuren aan arme sloebers (een zogenaamde containermelker)?

Nu we het toch over deze bewaker hebben, een tweede element dat opvalt in "The man without a past" is wat ik zou willen noemen het vertederende geweld. Daarmee bedoel ik zeker niet het in elkaar slaan van de hoofdpersoon aan het begin van de film (dat is tamelijk schokkend), maar wel alle geweldplegers daarna. Wat te denken van:

- De bewaker die regelmatig dreigt met meedogenloze incassomaatregelen gebruikmakend van zijn bloeddorstige hond, die echter een lobbes blijkt te zijn;
- De bankovervaller, die met de opbrengst achterstallige salarissen uitbetaalt die zijn ontstaan bij het faillissement van zijn bedrijf;
- De minnaar die denkt dat hij met de man zonder verleden op de vuist moet om te bewijzen dat hij een goede minnaar is van zijn ex vrouw.

Dat laatste bljkt niet nodig. Zodra de man zonder verleden zijn verleden heeft teruggevonden (hij was net gescheiden, in de koffer zaten de enige bezittingen die hij van huis had meegenomen) sluit hij dat meteen weer af en gaat terug naar Helsinki. Uiteindelijk voelt hij zich het meest op zijn gemak bij zijn mede containerbewoners (zie afbeeldiing 1) en niet te vergeten zijn heilsoldaat (zie de posters).

DATUM: 10 maart 2018

EIGEN WAARDERING: 8

Mies vailla menneisyyttä (2002) on IMDb


Reacties

DE REGISSEUR

Voor een overzicht van het werk van Aki Kaurismaki, zie het openingsartikel van de aan hem gewijde pagina.

VERHAAL EN ANALYSE

Na het tegenvallende "Lights in the dusk" (2006) na jaren weer een film van Kaurismäki, en nog wel één opgenomen buiten zijn geliefde Helsinki. Maar net als Woody Allen die filmt in Parijs, geldt ook voor Kaurismäki die filmt in Le Havre dat hij toch vooral zichzelf blijft. En dat betekent dat ook deze film bevolkt wordt door allerhande sjoemelaars en sjacheraars uit de onderkant van de samenleving. Wat dat betreft is Kaurismäki in zijn eentje het Europese equivalent van de gebroeders Coen. 

Dit keer zijn het echter sjoemelaars en sjacheraars met het hart op de juiste plaats en loopt het verhaal over een illegaal Afrikaans vluchtelingenjongetje beter af dan we van hem gewend zijn. Dit levert dan meteen kritiek op dat de film sentimenteel zou zijn of het immigratieprobleem zou oversimplificeren. Onzin! De personages in de film zijn inderdaad één dimensionaal, sterker nog het zijn een soort stripfiguren van vlees en bloed. Maar dat is bewust zo gedaan! Zie hiertoe met name afbeelding 2, dat wel wat weg heeft van een plaatje uit een stripboek. De film is een soort sprookje. Een politiek correct sprookje dat in deze tijd, waarin politiek correct bijna een scheldwoord is, niet gedateerd maar juist verfrissend aandoet.

 

 

 

DATUM: 6 augustus 2012

EIGEN WAARDERING: 7

Le Havre (2011) on IMDb

Reacties

DE REGISSEUR

Voor een overzicht van het werk van Aki Kaurismaki, zie het openingsartikel van de aan hem gewijde pagina.

HET VERHAAL

Khaled is een vluchteling uit Syrië, die onderweg naar Finland zijn zus uit het oog is verloren.

Wikström is een handelaar in overhemden die zijn vrouw verlaten heeft en zijn restpartij overhemden verkocht heeft. Hij gaat een avond naar het casino en incasseert daar flink. Met het gewonnen geld koopt hij het verlopen restaurant "De gouden pint" en begint een nieuw leven.

Beide mannen lopen elkaar tegen het lijf als Khaled zijn slaapzak heeft uitgerold op de plek waar de afvalcontainers van het restaurant staan. Aanvankelijk ontstaat er een handgemeen, maar al snel daarna sluiten de beide mannen vriendschap.

COMMENTAAR

Enige tijd geleden zag ik een positieve recensie langskomen van "The happiest day in the life of Olli Maki" (2016, Juho Kuosmanen). Ik dacht bij mezelf: "Laat ik deze film een kans geven, want sinds het filmpensioen van Aki Kaurismaki is het al lang geleden dat ik een Finse film heb gezien". De film bleek echter in een zeer beperkt aantal bioscopen te draaien, dus het is er tot nu toe niet van gekomen. Aan de andere kant bleek Kaurismaki nog helemaal niet met filmpensioen en kwam korte tijd later met "The other side of hope" (2017) op de proppen (noot 1).

Naar aanleiding van "The other side of hope" weidde de NRC op 19 april 2017 een artikel aan het werk van Kaurismaki. Volgens dit artkel zijn er een aantal constante elementen in zijn oeuvre aan te wijzen. De krant heeft het zelfs over "dezelfde legodoos" waaruit elke keer een nieuwe film wordt opgebouwd. De constante elementen zijn:

- Helsinki;
- Man zonder verleden;
- Rock & Roll;
- Drank en sigaretten;
- Engagement.

Van deze opsomming verbaast mij "de man zonder verleden" het meest. Zeker, in 2002 maakte Kaurismaki "The man without a past", maar geldt deze typering zijn hele oeuvre? Persoonlijk vind ik het feit dat bijna al zijn personages betere dagen hebben gekend een betere typering. De oorzaak dat ze betere dagen hebben gekend ligt dan vaak in de drank en sigaretten en rock & roll is een mooie manier om het sjofele en wat afgeleefde karakter in beeld te brengen. In vrijwel elke Kaurismaki film komt het voor dat op de hoek van de straat een overjarige hippie op een gitaar staat te spelen, waarbij je je afvraagt of deze vroeger geen volle zalen heeft getrokken.

Bij Helsinki denk je al snel aan korte dagen, somberheid en een alcoholprobleem. Precies de stad waar de bovenstaand beschreven personages naadloos in passen. Het was dan ook een verrassing toen Kaurismaki met zijn vorige film "Le Havre" (2011) uitweek naar een andere stad. Nu is hij weer teruggekeerd op het oude nest. "The other side of hope" is het vervolg van een serie over havensteden, die met "Le Havre" is begonnen. Als het goed is, komt er ook nog een derde deel, maar met Kaurismaki weet je het maar nooit.

Qua verhaallijn hebben "Le Havre" en "The other side of hope" veel met elkaar gemeen. In beide gevallen wordt een vluchteling in bescherming genomen door iemand uit het land van bestemming die het hart op de juiste plaats heeft en die de vluchteling uit handen van de autoriteiten weet te houden. Wel zijn er accentverschillen. Waar de autoriteiten (lees een overijverige inspecteur) het in "Le Havre" als zijn levenswerk zag de vluchteling in handen te krijgen, treden de autoriteiten Khaled in "The other side of hope" tegemoet op een gedesinteresseerde en bureaucratische wijze. Belangrijkste verschil is echter dat de vluchteling en zijn weldoener in "The other side of hope" een meer gelijkwaardige positie innemen tegenover elkaar. In "Le Havre" was de vluchteling een kind, hier is het een volwassene. In "Le Havre" was de weldoener een wijze oude man, hier is Wikström net gescheiden en als het ware een ontheemde in eigen land.

Hoe interessant deze accentverschillen ook zijn, in essentie gaan beide films over de vluchtelingenproblematiek. Inzake deze problematiek is de visie van Kaurismaki (een visie waarin medemenselijkheid centraal staat , zie ook "engagement" in het NRC rijtje) niet veranderd. Zoals ik al schreef bij "Le Havre" is deze visie zo gedateerd dat hij bijna verfrissend wordt. In de afgelopen jaren, jaren waarin veel landen grote moeite doen hun grenzen zo dicht mogelijk te houden en "vrij verkeer van personen" bijna een scheldwoord is geworden, is dat niet anders geworden. In een mooie scene zien we de confrontatie van de "gedateerde" en de "populistische" visie op vluchtelingen. Khaled loopt 's avonds eenzaam op straat en krijgt op een gegeven moment een aantal rechts extremistische vreemdelingenhaters achter zich aan. Juist als deze tot de aanval over willen gaan, springen als duveltjes uit doosjes achter allerlei pilaren vandaan een aantal zwervers, die de hooligans met een welgemikte slag van hun drankfles buiten gevecht weten te stellen.

De films van Kaurismaki hebben wel wat weg van animatiefilms. Dit wordt enerzijds bereikt door het gebruik van primaire kleuren (afbeelding 1) en anderzijds door het onderkoeld en emotieloos acteren van praktisch alle personages. Met name dit laatste heeft het effect dat hun leven saaier overkomt dan het daadwerkelijk is. Wikström probeert wanhopig het restaurant dat hij heeft gekocht er weer bovenop te helpen (elke week wordt een nieuwe exotische wereldkeuken uitgeprobeerd) en Khaled is even wanhopig op zoek naar zijn zus (die hij gedurende de vlucht uit het oog heeft verloren en die nu waarschijnlijk in een vluchtelingenopvang "ergens in Europa" zit). Toch weet Kaurismaki deze wanhoopspogingen in beeld te brengen alsof ze een vorm van dagelijkse routine zijn. Tijdens de film vroeg ik mij af waaraan mij dat ook alweer deed denken?  Aan het eind van de film ligt Khaled te luieren in het gras langs de rivier (afbeelding 2), en opeens wist ik het. Dit doet mij denken aan de dagelijkse sleur van "Paterson" (2016, Jim Jarmusch), die zit te lunchen aan de Passaic river! In deze film van Kaurismaki is "the other side of hope" niet dispair, "the other side of hope is more hope".

Noot 1: In "The other site of hope" wordt de rol van Wikström gespeeld door Sakari Kuosmanen. Deze acteur heeft dus dezelfde achternaam als de regisseur van "The happiest day in the life of Olli Maki". Een familieband heb ik op internet niet kunnen achterhalen. Misschien is Kuosmanen wel gewoon het Finse Jansen.

DATUM: 29 april 2017

EIGEN WAARDERING: 7

 

Toivon tuolla puolen (2017) on IMDb


Reacties