Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1967: In cold blood (Richard Brooks)

    DE REGISSEUR

    Voor een introductie op het werk van Richard Brooks, zie de recensie van "Cat on a hot tin roof" (1958).

    HET VERHAAL

    Perry Smith (Robert Blake) en Dick Hickcock (Scott Wilson) zijn twee ex gedetineerden. Dick heeft van een ander gevangenismaatje begrepen dat in de boerderij van de familie Clutter in een dorpje in Kansas een grote hoeveelheid contant geld in een kluis verborgen is. En dus gaan Dick en Perry op pad om de boederij te overvallen. Al van tevoren heeft Dick bedacht dat hij geen getuigen wil achterlaten. Na het afslachten van de hele familie vinden de dieven 43 dollar.

    Op de vlucht richting Mexico worden ze gepakt. Naar aanleiding van hun verhoren brengt de film beelden van hun jeugd en van wat zich die nacht in het huis van de Clutters heeft afgespeeld. Aan het eind van de film worden Perry en Dick opgehangen.

    COMMENTAAR

    "In cold blood" is in de eerste, tweede en derde plaats een film over zinloos geweld. Een hele familie wordt uitgemoord voor welgeteld 43 dollar. Het is dan ook een hele goede keuze geweest de hoofdrollen niet te laten spelen door steracteurs als Paul Newman en Steve McQueen (zoals de studio oorspronkelijk wilde). De film had daarmee ongetwijfeld de romantiek gekregen van een "Bonny en Clyde" (Arthur Penn, 1967). Deze ontbreekt nu gelukkig geheel. In het geval van Robert Blake (die ook bekendheid geniet als titelheld uit de TV serie Baretta) werd zijn rol in de film trouwens jaren later ingehaald door de werkelijkheid toen hij in 2005 in het echt van moord (op zijn vrouw) verdacht werd.

    De film illustreert vooral wat Hannah Arend "de banaliteit van het kwaad" heeft genoemd, want in de eerste helft van de film gebeuren geen bijzondere dingen. We zien de Clutters bezig aan een doodgewone dag en we zien Perry en Dick die, op weg naar de Clutters, ook heel doodgewone dingen doen als tanken en een blikje drinken kopen bij de shop. Het is de combinatie van beelden en de onwetendheid bij de Clutters wat ze boven het hoofd hangt, die het geheel zo luguber maakt. Het camerawerk van Conrad Hall (met name de prachtig desolate landschappen van de Amerikaanse great planes waar Perry en Dick doorheen rijden) en de jazz-score van Quincy Jones dragen trouwens in niet geringe mate bij aan de sfeer van de film. Vermeldenswaard is ook het gebruik van geluid rondom de overval op het huis van de Clutters. De jazz score houdt op en het enige wat we horen is de wind die giert om het huis. Van de overval zien we niets. Pas later in de film zien we enkele beelden als flashback naar aanleiding van de verhoren. De volgende scene is zondagochtend, we horen kerkklokken luiden als buren de lijken van de Clutters vinden.

    Het verhaal is trouwens waar gebeurd en opgetekend door Truman Capote. Het "documentaire" karakter van de film wordt nog verhoogd doordat is opegnomen in het echte huis van de Clutters en de beul die Robert Blake en Scott Wilson in de film ophangt de beul is die ook Perry en Dick in het echt heeft geëxecuteerd.

    In de tweede helft van de film zitten Perry en Dick in "death row" en zien we, onder andere naar aanleiding van gesprekken die ze in de gevangenis hebben, beelden van hun jeugd. De boodschap lijkt te zijn dat het "In cold blood" net zo goed slaat op de staat die deze misdadigers ophangt. Voor zover deze tweede helft is bedoeld als een aanklacht tegen de doodstraf is bij mij deze boodschap niet overgekomen. De volstrekte zinloosheid van de moord in de eerste helft van de film is daarvoor te heftig. De tweede helft ligt dan ook qua kwaliteit iets onder de (fenomenale) eerste helft. Toch zijn ook in de tweede helft onvergetelijke beelden te bewonderen. Het meest bekend is wel het beeld van Perry Smith die bij een raam, waarop de regen neerklettert, verteld over het pension dat hij en zijn vader in Alaska zijn begonnen en dat volstrekt mislukt is. Desondanks was het opknappen van het pension de gelukkigste tijd in zjn leven. Terwijl hij dit vertelt projecteren de druppels op de ramen als een soort tranen op zijn wangen. Deze scene is als clip bij deze recensie geplaatst. Volgens cameraman Conrad Hall was het bij toeval zo gefilmd, maar dat zou toch wel een heel gelukkige samenloop van omstandigheden zijn.

    DATUM: 27 maart 2013

    EIGEN WAARDERING: 10

    In koelen bloede (1967) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters