Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    2013: Inside Llewyn Davis (Joel & Ethan Coen)

    DE REGISSEURS

    Zie voor een korte beschrijving van het werk van de Coen brothers het inleidende artikel op de aan hen gewijde pagina.

    HET VERHAAL

    Llewyn Davis (Oscar Isaac) is, na de zelfmoord van zijn partner, aan een solo carrière begonnen als singer-songwriter. Zijn eerste solo LP heet "Inside Llewyn Davis" maar vooralsnog wil het niet echt vlotten met deze plaat. Llewyn is dakloos en zijn dagen bestaan voornamelijk uit het optreden in nachtclubs en het slapen op de bank bij meer of minder vage kennissen. Eén van de minder vage kennissen heeft hij zwanger gemaakt, maar gelukkig weet hij met een schnabbel het geld voor haar abortus nog net op tijd bij elkaar te krijgen. Bij een andere kennis ontsnapt de rode kater als Llewyn na het ontbijt weer op pad gaat. Aangezien de deur in het slot valt zien we Llewyn gedurende een groot deel van de film met deze kater sjouwen (afbeelding 1).

    Op een gegeven moment verliest Llewyn alle vertrouwen in zijn management en besluit hij naar Chicago te liften (afbeelding 2) om daar auditie te doen bij een andere manager, waarover hij goede verhalen heeft gehoord. Tijdens de lift maakte hij kennis met een verslaafde Jazz-musicus die zich nogal laatdunkend uitlaat over het folk-genre ("Ik dacht dat je muziek maakte"). De trip wordt bovendien een grote desillusie en de reactie van de manager ("Ik hoor hier geen geld in") berooft Llewyn van zijn laatste restje zelfvertrouwen.

    Hij besluit zijn oude leven bij de vaart weer op te pakken, maar stuit op tegenwerking van en geldklopperij door de vakbond (die wel wat doet denken aan "On the waterfront" (Kazan, 1954)). Dan toch maar doorgaan als singer-songwriter. Op het eind van de film zien we Llewyn weer optreden in een nachtclub (afbeelding 3). De act na hem lijkt verdacht veel op Bob Dylan.

    HET COMMENTAAR

    De laatste jaren zijn er regelmatig biopics van beroemde zangers verschenen. Denk aan "Ray" (Hackford, 2004) over Ray Charles, "Walk the line" (Mangold, 2005) over Johnny Cash en niet te vergeten "I'm not there" (Haynes, 2007) over de reeds genoemde Bob Dylan. "Inside Llewyn Davis" is gebaseerd op het leven van de folksinger Dave van Ronk (1936 - 2002). Toch is de film niet een echte biopic, al was het maar omdat we alleen de moeilijke beginperiode van de zanger meemaken en niet zijn latere successen.

    De film is meer een tijdsbeeld uit het begin van de jaren '60. De bloeiperiode van de singer-songwriter staat op het punt van doorbreken, maar vooralsnog kijken jazz muzikanten met diepe minachting op het folk-genre neer en moeten zij de nachtclubs delen met gospelachtige acts. Dit tijdsbeeld gold misschien voor de gehele Amerikaanse muziekscene, maar had zijn bakermat in de NewYorkse wijk Greenwich Village, waar de film dan ook gesitueerd is.

    De film heeft niet echt een "plot". Zoals gezegd volgen we Llewyn Davis gedurende de moeilijke begindagen van zijn carrière. Bovendien is Llewyn ook niet echt een sympathieke figuur waar je je heel makkelijk mee identificeert. Neem zijn relatie met Jean (Carey Mulligan), die tezamen met haar vriend Jim (Justin Timberlake) een zangduo vormt. Hij overnacht regelmatig bij Jim en Jean op de bank en bovendien heeft hij Jean zwanger gemaakt. Het geld voor haar abortus probeert hij eerst stiekem te lenen van Jim ("niet aan Jean vertellen hoor") en als dat niet gaat weet hij het via een schnabbel bij elkaar te krijgen. Achteraf gezien heeft hij dit geld geeneens nodig want een vorig vriendinnetje bleek op het laatste moment van een abortus te hebben afgezien (en aangezien Llewyn geen vast adres had kon de dokter de vooruitbetaling niet teruggeven). Na zijn Chicago trip informeert Llewyn bij Jean hoe het gegaan is, waarop deze antwoord dat de abortus pas aanstaande zaterdag is. Ook niet echt tactvol dus. 

    Geen plot, geen sympathieke hoofdpersoon, wat heeft de film dan wel? Zoals gebruikelijk in Coen-films vooral kleurrijke bijrollen. Deze bijrollen houden de film voortdurend onderhoudend. Een film kan onderhoudend zijn doordat er voortdurend een grote ontknoping in de lucht hangt (denk aan "The return" (Zvyagintsev, 2003)), maar ook doordat er voortdurend kleine verwikkelingen zijn. In deze film is het laatste het geval, en dat maakt de film wat mij betreft een geslaagde Coen film. Dat zegt overigens weinig, want wat Coen films betreft gaat mijn smaak over het algemeen tegen de geldende opinie in. Toppers als "Fargo" (1996, goed, maar niet briljant), "The big Lebowski" (1998, leuk, maar niet meer dan dat) of "No country for old men" (2007, matig) doen mij over het algemeen weinig. Films waarin de broers hun eigenzinnige visie geven op een genre spreken mij over het algemeen meer aan. Ik denk dan aan "The man who wasn't there" (film noir, 2001), "True grit" (Western, 2010) en nu dus ook aan "Inside Llewyn Davis" (Biopic, 2013).

    Ik schrijf deze recensie tussen Kerst en Oud en Nieuw. Echt een tijd voor het maken van goede voornemens. Bevat deze film de ingrediënten voor een goed voornemen? Je zou er een aansporing in kunnen zien om vast te houden aan je eigen dromen, ook al zitten de tijden even niet mee. In de film werpen vooral zijn zus en Jean Llewyn voor de voeten dat hij een "loser" is en misschien beter de muziek vaarwel kan zeggen in ruil voor een vaste baan. De manager in Chicago informeert voorzichtig of hij misschien iets ziet in een achtergrondkoortje. Als kijker weet je dat er "andere tijden" aan zitten te komen, maar dat weet Llewyn niet. Toch houdt hij (misschien een beetje geholpen door de vakbondsbureaucratie) vast aan zijn droom.

    DATUM: 28 december 2013

    EIGEN WAARDERING: 7

    Inside Llewyn Davis (2013) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters