Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    Ken Loach (1936)

    In de maand december 2013 wordt in diverse filmhuizen een retrospectief gewijd aan de Engelse regisseur Ken Loach (1936). Deze regisseur heeft een lange staat van dienst en vormt als het ware een schakel tussen de stromingen van het "Social realism" (begin jaren '60) en het "New social realism" (begin jaren '90). Zijn carrière begint in de periode dat het "Social realism" net over zijn hoogtepunt heen is.  Films uit deze eerste periode zijn de TV bewerking "Cathy come home" en de bioscoopfilm "Kes" (1969).

    In de jaren '70 en '80 komt zijn carrière in een dip terecht. Zeker in de jaren '80 heeft dit te maken met een te groot politiek engagement tegen de door hem verfoeide Margaret Thatcher en haar rechtse beleid. Zijn films krijgen daardoor een wat drammerig karakter. Een goed voorbeeld van de wat mindere films uit deze periode is "Looks and smiles" uit 1981. Begin jaren '90 klimt Ken Loach uit het dal.  Het keerpunt vormt m.i. "Raining stones" uit 1993, al zullen andere dit keerpunt al bij "Riff-Raff" uit 1991 leggen. Vanaf dat moment is hij, samen met zijn veel jongere collega's van de "New social realism" stroming zoals bijv. Neil Jordan, verantwoordelijk voor een opleving van de Engelse film.

    Ook in de jaren '90 bleef Ken Loach politiek actief. Bij het begin van de Blair periode bedankte hij voor het lidmaatschap van Labour en sloot zich aan bij de "Respect coalition", een verzameling van politieke groeperingen ter linkerzijde van Labour die zich niet kon vinden in diens opschuiven richting het politieke centrum (aangeduid met de term "third way"). In 2004 kwam hij zelfs in het landelijk bestuur van de Respect coalition terecht en stond kandidaat voor het Europees parlement. Sindsdien is zijn politieke activiteit wat verminderd.

    Ondank deze politieke betrokkenheid heeft zijn carrière sinds het begin van de jaren '90 geen grote dip meer gekend. Blijkbaar was zijn relativeringsvermogen gegroeid en  wist hij te voorkomen dat zijn bevlogenheid zich zou vertalen in drammerige films. Onder andere met "Ladybird, Ladybird" (1994, strijd van een moeder tegen de jeugdzorg die haar haar kinderen heeft afgenomen) en "The wind that shakes the Barley" (2006, Ierse kwestie) maakte hij sociaal geëngageerde films van de bovenste plank. Op dit moment is hij bezig met "Jimmy's Hall, zijn naar eigen zeggen laatste film, over de Ierse activist James Gralton. Ken Loach maakt in zijn films zo weinig mogelijk gebruik van special effects. Verder werkt hij het liefst met onbekende acteurs en actrices, wiens levenservaring bij voorkeur gedeeltelijk samenvalt met de rol die ze moeten spelen. Tenslotte houdt hij niet van dichtgetimmerde scripts, die geen enkele ruimte voor improvisatie laten.

    DATUM: 15 december 2013

    Filmposters