Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1952: Singing in the rain (Stanley Donen)

    DE REGISSEUR

    Voor een overzicht van het werk van Stanley Donen, zie het openingsartikel van de aan hem gewijde pagina.

    HET VERHAAL

    Don Lockwood (Gene Kelly) en Lina Lamont (Jean Hagen) zijn een gevierd film-duo, zowel op als buiten het witte doek. Althans dat laatste is de mening van Lina Lamont, die wat dit betreft is gaan geloven wat de roddelbladen schrijven. Don Lockwood heeft een geheel andere kijk op hun privérelatie.

    We schrijven 1927 en de eerste geluidsfilm, "The Jazz singer" (Alan Crosland), is een overdonderend succes. Van de ene dag op de andere dag wordt besloten de film die Don en Lina aan het opnemen zijn te veranderen in een "talkie". Naast de kinderziektes van deze nieuwe techniek is het afschuwelijke schelle stemgeluid van Lina een groot probleem. De try out wordt dan ook een ramp. Met nog 6 weken te gaan tot de première is goede raad duur.

    Samen met zijn vrienden Cosmo Brown (Donald O'Conner) en Kathy Selden (Debbie Reynolds) bedenkt Don een oplossing. Het kostuumdrama "The dueling Cavalier" zal worden omgevormd tot de musical "The dancing Cavalier" en alle dialogen en liedjes van Lina Lamont zullen worden nagesynchroniseerd door Kathy. Het laatstgenoemde gedeelte van het plan gebeurd in het diepste geheim, want Lina mag er niets van weten.

    Het plan lukt wonderwel, maar na de première komen er toch een paar probleempjes uit de hoge hoed. In de eerste plaats zijn Don en Kathy tijdens het maken van de film verliefd op elkaar geworden. In de tweede plaats eist Lina, die natuurlijk toch achter de ware gang van zaken is gekomen, dat Kathy ook in de toekomst achter de schermen haar dialogen blijft inspreken. Dronken van overmoed zingt ze na afloop van de première live een nummer uit de film voor de bioscoopbezoekers. Dat wil zeggen Lina playbackt voor het doek, terwijl Kathy achter het doek staat te zingen. Om haar een lesje te leren haalt Don halverwege het doek op, zodat iedereen kan zien hoe de vork werkelijk in de steel zit (afbeelding 2). Lina vlucht gegeneerd het podium af, terwijl Don Kathy aan het publiek voorstelt. A star is born.

    COMMENTAAR

    "Singing in the rain" is een musical uit de tweede musical golf. De eerste golf was in de jaren '30, met als belangrijkste regisseur Busby Berkely. In de tweede golf staan de dansnummers wat meer in dienst van het verhaal. Gene Kelly volgde in deze golf Fred Astaire  op als mannelijke "lead". Waar Astaire toch vooral een podiumdanser is, weet Kelly de attributen van het decor magistraal in zijn dans in te passen. Denk aan de beroemde scene waarin Don Lockwood op weg gaat naar huis, nadat ze die avond met z'n drieën het reddingsplan van de film hebben bedacht en Don bij het afscheid een zoen van Kathy heeft gehad (afbeelding 1). Kelly weet een lantarenpaal, de stoeprand, zijn paraplu en de plassen op straat naadloos in zijn vreugdedans te integreren.

    Overigens was het oorspronkelijk de bedoeling dat het nummer "Singing in the rain" door de drie vrienden gezamenlijk zou worden uitgevoerd. Zie ook de twee posters die bovenaan deze recensie zijn opgenomen. Door het nummer te verschuiven in het verhaal werd het uiteindelijk een solonummer voor Kelly. Hieruit blijkt wel dat bij "Singing in the rain" het verhaal is opgebouwd rondom bestaande nummers. Omdat het merendeel van deze bestaande nummers afkomstig was uit het eind van de jaren '20 ontstond het idee om de overgang van stomme film naar geluidsfilm als centraal thema van het verhaal te nemen. Dit thema is op een bijzonder originele wijze uitgewerkt. "Singing in the rain" doet op geen enkele wijze onder voor (of meer gedateerd aan dan) het veel recentere "The artist" (Hazanavicius, 2011).  

    Een verhaal opbouwen rondom bestaande songs klinkt tocht niet erg als tweede golf, zoals bovenstaand gedefinieerd? Was in de tweede golf het verhaal niet belangrijker dan de nummers? Ter verdediging van "Singing in the rain" moet worden aangevoerd dat al het mogelijke is gedaan om de verhaallijn vloeiend te houden, en dat rare kronkels in het verhaal om een dansnummer er als het ware met de haren bij te slepen zoveel mogelijk voorkomen zijn. Dit is, op één uitzondering na, gelukt. Deze ene uitzondering wordt gevormd door het nummer "Broadway melody", waarin hoofdrolspeler Gene Kelly en gastdanseres Cyd Charisse in een soort van droomscene een broeierig dansnummer opvoeren. Hoewel dit nummer strikt genomen dus eigenlijk een uitglijder is, is het zo geweldig gedaan dat ik er een clip van heb opgenomen in deze recensie. Kijk hoe Gene Kelly gangsterliefje Cyd Charisse ophaalt aan het begin van het nummer (geheven been, litteken bij haar maffiavriendje), en hoe zij weer teruggehaald wordt aan het eind van het nummer (gooien met de muntjes opgenomen in het ritme van het nummer).

    Stanley Donen was samen met Vincente Minnelli de vaandeldrager van de tweede musicalgolf. Een jaar na "Singing in the rain" kwam "The band wagon" van Minnelli uit. Beide films zijn musicals over het maken van een musical. In "Singing in the rain" staat de wereld van Hollywood centraal, in "The band wagon" de wereld van Broadway. Cyd Charisse, die in "Singing in the rain" nog een "gastoptreden" had verzorgd, is één van de hoofdrolspelers in "The band wagon". Samen met .... Fred Astaire, die weliswaar DE ster van de eerste musicalgolf was geweest, maar bij de tweede golf nog heel goed mee kon komen.

    DATUM: 31 december 2014

    EIGEN WAARDERING: 9

    Singin' in the Rain (1952) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters