Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1968: Night of the living dead (George Romero)

    DE REGISSEUR

    George A. Romero (1940) heeft zich overduidelijk gespecialiseerd in het horror genre. Hij is het meest bekend geworden door zijn "zombie trilogie": "Night of the living dead" (1968), "Dawn of the dead" (1978) en "Day of the dead" (1985).

    HET VERHAAL

    Barbra en Johnny Blair rijden door een verlaten landschap in Pennsylvania. Ze gaan bloemen leggen op het graf van hun vader. Op het kerkhof worden ze lastig gevallen door een vreemde man, die Johnny dood. Barbra vlucht in paniek naar een nabijgelegen boerderij. Al snel blijkt dat meer mensen hun toevlucht tot deze boerderij genomen hebben. Ze zijn allemaal op de vlucht voor doden die weer tot leven zijn gekomen, Eenmaal weer tot leven gekomen hebben ze het voorzien op het vlees van nog niet overleden mensen.

    De samenwerking binnen het huis verloopt stroef, en bij een mislukte uitbraakpoging laten twee mensen het leven. Uiteindelijk overleeft Ben als enige in het huis. Hij wordt echter toch doodgeschoten als een eskadron van de burgerwacht (die op zombiejacht is, de epidemie van "undead" heeft zich namelijk niet beperkt tot de begraafplaats in de buurt van het huis) het huis nadert en hem aanziet voor een zombie.

    COMMENTAAR

    George Romero wordt wel gezien als de vader van de zombie film. In strikte zin is dit niet juist, want eerder waren er ook al zombiefilms. Wat te denken van "I walked with a zombie" (1943, Jacques Tourneur) waarin het woord zelfs in de titel voorkwam. Of van "Das cabinet des Dr Caligari" (1920, Robert Wiene), waarin weliswaar sprake is van een "somnabulist", maar wordt hier niet gewoon hetzelfde mee bedoeld? De twist die Romero aan het geheel heeft gegeven is dat, waar voorheen een zombie iemand in een trance achtige toestand was, zombie's bij Romero mensen zijn die uit de dood zijn opgestaan (de zogenaamde "undead").

    In feite is "Night of the living dead" een hele recht toe recht aan griezelfilm (het was ook een low budget productie). Er is een afgelegen huis (zodat hulp niet snel te verwachten is), de telefoon is uitgevallen en het kerkhof in de buurt is hofleverancier van een steeds in omvang toenemend aantal zombie's. Meer ingrediënten heb je niet nodig om een horror cocktail te maken. Toch smaakte deze horror cocktail mij niet bijzonder goed. Ik noem twee redenen. In de eerste plaats zet de film teveel in op het schokeffect en brengt de meest gore details expliciet in beeld. Eerder in deze recensie viel reeds de naam van Jacques Tourneur. Onder andere in de beroemde "zwembadscene" van "Cat people" (1942) toont deze meester van het weglaten niets en laat alles aan de verbeelding van de kijker over. Romero daarentegen toont alles, tot aan het verorberen door de zombie's van de ingewanden van hun slachtoffers, en laat niets aan de verbeelding over.

    In de tweede plaats is er een soort "noch vlees, noch vis" benadering als het gaat om de oorzaak van de zombie plaag. Veel horror films uit de jaren '50 spelen in op maatschappelijke angsten voor communisme, koude oorlog en kernwapens. Vaak staan buitenaardse wezens daarbij symbool voor het "rode gevaar". Denk aan films als "The invasion of the body snatchers" (1956, Don Siegel) of "Forbidden planet" (1956, Fred M. Wilcox). De symboliek is in dat geval een essentieel element van de film. Zo niet bij Romero. De suggestie wordt gewekt dat de epidemie van zombie's is toe te schrijven aan radioactieve straling veroorzaakt door een ongeluk met een satelliet. Deze suggestie voelt echter niet als het aanhaken bij een maatschappelijke angst. Hij is er een beetje met de haren bijgesleept. "Ik kan die doden toch niet spontaan uit hun graf laten kruipen", lijkt de regisseur te hebben gedacht. Misschien was dat echter wel beter geweest. In bijvoorbeeld "The birds" (1963, Alfred Hitchcock) wordt immers ook geen verklaring gegeven voor het vreemde gedrag van de vogels. Men kan er bijv. een ecologisch thema (de natuur slaat terug) in zien, maar de regisseur laat dat geheel over aan de kijker.

    Het zijn niet zozeer de zombie's als wel de levenden die de film interessant maken. Hierbij verdient dan de verhouding tussen blanken en zwarten bijzondere aandacht (de film werd gemaakt in het jaar dat Martin Luther King werd vermoord). Zoals ik al zei verliep de samenwerking in het huis stroef. De grootste tegenstelling bestaat tussen Ben (een zwarte man die plannen maakt en hierbij moed toont) en Harry Cooper (een blanke lafaard die overal tegen is).  Voor een 1968 film is het op zijn minst opvallend dat een zwarte man de held is die uitgroeit tot leider. Ironisch is dan weer wel dat, als het je lukt de antipathie die is opgewekt door het laffe gedrag van Harry even opzij te zetten, zijn adviezen achteraf gesproken helemaal zo gek nog niet waren. Uiteindelijk weet Ben als enige te overleven door zich te verschansen in de schuilkelder, iets dat Harry vanaf het eerste moment had voorgesteld.

    Aan het eind van de film wordt Ben toch nog neergeschoten door een burgermilitie, die denkt dat alles wat beweegt een zombie is. Deze burgermilitie heeft een verdacht witte samenstelling. Na het doodschieten van Ben bevriest het beeld. In zeer grofkorrelige stills (wat mij betreft het meest geslaagde deel van de film) zien we hoe de militie vleeshaken gebruikt om haar slachtoffers op een vuurstapel te leggen. Wie zijn eigenlijk de echter "creeps"?

    DATUM: 13 januari 2017

    EIGEN WAARDERING: 5

    Night of the Living Dead (1968) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters