Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    2017: Baby driver (Edgar Wright)

    DE REGISSEUR

    Edgar Wright (1974) is bekend geworden door genre persiflages te maken. In zijn debuut "A fistful of fingers" (1994) maakte hij een persiflage op de Western. Daarna persifleerde hij in zijn zogenaamde "Three flavours of Cornetto" trilogie achtereenvolgens het zombiegenre ("Shaun of the dead" (2004)), het actiegenre ("Hot fuzz" (2007)) en het science fiction genre ("The World's end" (2013)).  Zelfs de naam van de trilogie is een persiflage, namelijk op de bleu / blanc / rouge trilogie van Kieslowski. Waar bij Kieslowski de drie kleuren via de Franse vlag verwijzen naar de idealen van de Franse revolutie, verwijst Wright naar zoiets alledaags als ijsjes.

    Wright is een eigenzinnige regisseur. Vanaf 2006 was hij voor de Marvel studio's (een onderdeel van de Disney studio's) bezig met een project rondom de stripheld "Ant-man". In 2014 klapte de samenwerking om artistieke redenen. In 2017 levert Wright met "Baby driver" een film af die zeker niet bedoeld is als persiflage op het crime genre, maar aan de andere kant ook ver verwijderd is van een standaard genre piece.

    HET VERHAAL

    Baby driver werkt als chauffeur van vluchtauto's voor een gangsterbaas. Als hij verliefd wordt op de serveerster van een lunchroom wil hij het criminele milieu verlaten. Zo makkelijk gaat dat echter niet.

    COMMENTAAR

    Een jongen met oortjes in zit te wachten in een felrode wagen. Zijn armen hangen uit het open raam en zijn handen tikken de maat op het portier. Even later laat hij ook de ruitenwissers heen en weer gaan op de maat van de muziek. Plotseling komen drie overvallers, op wie hij heeft zitten wachten, een gebouw uitrennen en begint een wilde vlucht. Het bochtenwerk is opnieuw op de maat van de muziek. Eenmaal op de plek van bestemming wordt de buit bekeken en verdeeld. Ondertussen haalt Baby koffie voor zichzelf en de overvallers bij de dichtstbijzijnde Starbucks. Hij beweegt zich, het zal inmiddels geen verbazing meer wekken, op de maat van de muziek.

    Bovenstaand is de eerste scene van de film "Baby driver" (2017) beschreven. De film heeft een ijzersterke soundtrack, maar wat vooral opvalt is dat de beelden de maat van deze soundtrack volgen. Heel knap. Het deed mij denken aan de opmerkingen van Roger Ebert bij "Otto e mezzo" (1963, Federico Fellini). Het viel Ebert op dat de acteurs zich in de maat van (voor de kijker niet hoorbare) muziek bewogen. Later bleek dat Fellini op de set daadwerkelijk muziek draaide. Verschil met "Baby driver" is dat in deze film de muziek voor de kijker wel hoorbaar is en deze dus ook kan constateren dat de acteurs zich daadwerkelijk op de maat van deze muziek bewegen. Een bijzondere ervaring!

    "Baby driver" treedt in de voetsporen van een aantal andere films die de chauffeur van vluchtauto's als hoofdpersoon hebben. Ik noem "The driver" (1978, Walter Hill) en "Drive" (2011, Nocolas Winding Refn). Eerlijk gezegd heb ik nooit geweten dat dit een soort subgenre binnen de crime films was. Los hiervan is de verhaallijn van "Baby driver" vrij conventioneel. De hoofdpersoon wil nog één keer een grote slag slaan en zich dan uit het criminele milieu terugtrekken. Als kijker weer je dan wel hoe laat het is.

    In de meeste gevallen is de hoofdersoon bij dit soort verhalen al wat ouder en is de opbrengst van de laatste grote klap ter financiering van zijn pensioen. In "Baby driver" ligt dit een tikje anders. Zo is de hoofdpersoon juist erg jong en dient de opbrengst ter aflossing van een schuld aan de gangsterbaas. Deze schuld heeft  Baby door een jeugdzonde, waar de film nooit heel expliciet over wordt, opgelopen. Bovendien wil Baby uiteraard niet met pensioen maar juist een nieuwe start maken met het meisje dat hij kort daarvoor in een lunchroom tegen het lijf is gelopen.

    Het meest intrigerende aan "Baby driver" is wel de combinatie van de moderne vormgeving en het conventionele verhaal. Zo heeft Baby constant oortjes in en lijkt in de virtuele wereld van zijn eigen muziek te leven. De afgelopen jaren zijn er meer films verschenen over virtual reality, zoals "Her"  (2013, Spike Jonze)  en "Ex Machina" (2014, Alex Garland), maar hier speelde virtual reality een expliciete rol in het verhaal. Dat lijkt met de oortjes van Baby veel minder het geval te zijn. Lijkt, want bij nadere beschouwing vormen de oortjes en zijn muziek het psychologische afweermechanisme van Baby waardoor hij zichzelf wijs kan maken det hij geen onderdeel uitmaakt van het criminele milieu. Hij faciliteert ze slechts, en zodra hij zijn schuld heeft afgelost zal hij daar mee stoppen (noot 1).

    Ondertussen komt er uit de 21e eeuwse oortjes van Baby voornamelijk jaren '70 muziek (de naam van de film lijkt ontleend aan een nummer van Simon & Garfunkel) en passen ook de plannen die hij met z'n vriendinnetje maakt ("we rijden in een wagen die we ons niet kunnen veroorloven naar een bestemming waarover we niet hebben nagedacht") naadloos in de hippie-jaren. Kortom "Baby driver" is een bijzondere combinatie van klassiek en modern.

    Noot 1: Baby zelf zou waarschijnlijk nooit woorden als "er uit stappen" of "verlaten" gebruiken. In zijn beleving heeft hij immers nooit onderdeel uit gemaakt van het criminele milieu.

     

    DATUM: 13 juli 2017

    EIGEN WAARDERING: 8

    Baby Driver (2017) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters