Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1953: Les vacances de Mr Hulot (Jacques Tati)

    DE REGISSEUR

    Voor een overzicht van het werk van Jacques Tati, zie de recensie van "Jour de fête" (1949).

    HET VERHAAL

    Mr Hulot heeft voor zijn vakantie een kamer geboekt in Hotel de la plage in Saint Marc sur Mer (Bretagne). Hij slaagt er keer op keer in het hele hotel op stelten te zetten.

    COMMENTAAR

    "Les vacances de Mr Hulot" is de première van Mr Hulot, een alter ego van Jacques Tati dat in al zijn volgende films zal terugkeren. Wat dat betreft zit "Les vacances de Mr Hulot" in tussen "Jour de fête" (1949) en latere films als "Mon oncle" (1958) en "Playtime" (1967). Aan de ene kant is Mr Hulot reeds aanwezig (net als in de latere films), aan de andere kant speelt "Les vacances de Mr Hulot" zich nog helemaal af in het oude nostalgische Frankrijk (net als "Jour de fête"). 

    Op het eerste gezicht lijkt de film te passen in de beste tradities van de slapstick, zoals die met name opgeld deden in de periode van de stomme film. Zie bijvoorbeeld de scene waarin Hulot zijn kano aan het schilderen is. Door de golfbewegingen drijft de verfpot afwisselend van het strand af en naar het strand toe (afbeelding 1). Steeds als Hulot zijn kwast in de pot doopt is deze miraculeus genoeg op de juiste plek. Het ziet er allemaal eenvoudug uit, maar in de praktijk koste het een aantal dagen om de timing van deze scene perfect te krijgen.

    Nu we het toch over de kano hebben, in 1978 keerde Tati terug naar Saint Marc sur Mer en voegde een scene aan "Les vacances de Mr Hulot" toe. In deze scene, die een knipoog is naar het succes van "Jaws" (1975, Steven Spielberg), breekt de kano van Mr Hulot doormidden en klapt dubbel. Strandgasten zien de dubbelgeklapte kano aan voor een haai en vluchten in paniek. 

    Dat "Les vacances de Mr Hulot" dicht bij de stomme films staat wil zeker niet zeggen dat geluid geen enkele rol speelt. De film zit juist vol met typische geluidseffecten, zoals het rare geluidje dat de klapdeuren (die toegang geven tot de eetzaal van hotel de la plage) maken. Wel is het zo dat de dialoog nauwelijks een rol speelt. Als er al mensen praten, dan is dat gereduceerd tot achtergrondgeluid en de inhoud van de conversatie is niet te volgen. Dat begin al in de eerste scene. We bevinden ons op het station, en de stationsomroep stoot louter onverstaanbare klanken uit. We zien een groep reizigers op het voorste perron staan, die zich bij het horen van deze klanken de trap afspoeden. Heel snel daarna komen ze boven op het achterste perron (bij de trap van het achterste perron stond namelijk een tweede groep acteurs klaar), en enkele seconde later arriveert de trein op het middelste perron.

    Beginnend met "Mon oncle" (1958) plaatst Tati kanttekeningen bij de zegeningen van de moderne tijd en begint de satire het te winnen van de slapstick. Dat wil echter niet zeggen dat in "Les vacances de Mr Hulot" geen satirische elementen aanwezig zijn. Het is niet alleen Mr Hulot die voor de komische elementen zorgt, ook het gedrag van de andere hotelgasten ontlokt ons meermaals een glimlach.  Aangezien er een oudere Engelse dame en een Duitse familie in het hotel logeren, dacht ik even dat de misverstanden tussen de gasten wellicht symbool stonden voor de opstartproblemen bij het proces van Europese integratie. Dit is waarschijnlijk echter te ver gezocht. Meer voor de hand ligt dat de diverse personages symbool staan voor de diverse standen in de Franse maatschappij. Een idee dat we bijvoorbeeld ook tegenkomen in "The old dark house" (1932, James Whale), al gaat het daar om de Engelse maatschappij en zijn de diverse personages tot elkaar veroordeeld doordat ze gestrand zijn in een storm en niet omdat ze geboekt hebben bij hetzelfde hotel (afbeelding 2). Grappig dat zelfs bij een strandvakantie (massatoerisme was in de jaren '50 een relatief nieuw fenomeen) het onderscheid tussen de diverse groepen uit de maatschappij zo duidelijk aanwezig blijft.

    Hoewel de satirische ondertoon dus wel degelijk aanwezig is, blijft het in "Les vacances de Mr Hulot" toch bij een ondertoon. Het is in de eerste plaats een vreselijk zomerse film, hetgeen Tati nog eens benadrukt heeft door bij een latere bewerking tijdens de aftiteling een postzegel in de rechterbovenhoek te monteren.

    DATUM: 19 augustus 2017

    EIGEN WAARDERING: 8

    Les vacances de Monsieur Hulot (1953) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters