Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1963: Hud (Martin Ritt)

    DE REGISSEUR

    Martin Ritt (1914 - 1990) was een sociaal bewogen regisseur, die gedurende de jaren '50 enige tijd op de zwarte lijst stond vanwege vermeende communistische symphatieën. In 1976 maakte hij met "The front" een film over deze periode. Meest bekend is Ritt geworden door "Hud" (1963) en "The spy who came in from the cold" (1965). In beide films blijven zijn progressieve opvattingen enigszins op de achtergrond. Duidelijker treden ze naar voren in "Norma Rea" (1979), waarin een vrouw zich op haar werk actief inzet voor de vakbond. Ritt heeft in zijn carrière herhaaldelijk met Paul Newman samengewerkt.

    HET VERHAAL

    Hud (Paul Newman) runt samen met zijn vader (Melvyn Douglas), neefje (zoon van de overleden oudere broer van Hud, gespeeld door Brandon de Wilde) en huishoudster (Patricia Neal) een boerenbedrijf. Als bij één van de koeiem mond- en klauwzeer wordt vastgesteld wil Hud de veestapel zo snel mogeijk verkopen. Zijn vader kiest voor de eerlijke weg, al ruïnneert de daaropvolgende ruiming van de veestapel zijn bedrijf. Deze episode zegt wat over de moraal van Hud, die verder flink drinkt en niet kijkt op een avontuurtje meer of minder met een getrouwde vrouw.

    Teenager Lonnie wordt ondertussen heen en weer geslingers in de bedwondering voor de morele standvastigheid van zijn opa en de bravour van zijn oom. De bewondering van Lonnie voor zijn oom jaagt de spanning tussen vader en zoon overigens alleen maar verder op, aangezien opa vindt dat Hud zijn kleinzoon op het verkeerde pad brengt (afbeelding 1). Dat laatste gebeurd echter niet want als Hud zich bij het overlijden van zijn vader wederom van zijn gevoelloze kant heeft laten zien keert Lonnie zich definitief van hem af en verlaat de boerderij.

    COMMENTAAR

    In het verhaal van "Hud" staat (net als in "Rams" (2015, Hakonarson)) de ziekte in de veestap centraal. De scene waarin de veestapel uiteindelijk geruimd wordt is zeer indrukwekkend. De essentie van "Hud" zit  echter niet in dit verhaal, maar in de botsing tussen de zeer verschillende karakters van Hud en zijn vader. De vader wil voor alles eerlijk zakendoen, en merkt (net als in "A most violent year" (2014, Jeffrey Chandor)) hoe moeilijk dat is. Daar komt nog bij dat in "Hud" de neiging tot corruptie en vals spel niet bij de concurrenten zit maar bij zijn bloedeigen zoon.

    Toch werd "Hud" anders ontvangen dan de regisseur zich had voorgesteld. Het personage van Hud Bannon werd door de bioscoopbezoekers namelijk helemaal niet als de ultieme slechterik ervaren. Aan de ene kant zal dat te maken hebben met het feit dat dit personage werd vormgegeven door een zo grote ster als Paul Newman. Aan de andere kant zijn de vader van Hud en zijn kleinzoon zo rechtschapen dat je de slechte kanten van Hud daardoor als het ware vanzelf als normale menselijke zwakheden gaat zien. De vader van Hud die zo eerlijk is dat hij passief blijft toekijken als zijn bedrijf te gronde gaat en het neefje van Hud dat zo naief is dat de twee samen bijna een soort Jekyll en Hide worden.

    Naast de verhouding tussen Hud en zijn vader is de relatie van Hud en Lonnie met de huishoudster opmerkelijk. Op een gegeeven moment valt de dronken Hud de huishoudster lastig en komt Lonnie haar te hulp. Niet veel later zegt ze haar baan op en vertrekt, Lonnie brengt haar naar het busstation. Tot zover goed te volgen, ware het niet dat ze vlak voor het vertrek van de bus Hud tegen het lijf loopt (zie clip, de teksballonetjes in de clip corresponderen niet helemaal met de beelden omdat de tekstballonetjes het script weergeven, waravan de uiteindelijke film op onderdelen dus afwijkt). Er onspint zich een veelzeggende discussie waaruit blijkt dat de huishoudster al langer een oogje op Hud had. Onmiddellijk gaan je gedachten als kijker terug naar de scene waarin de dronken Hud haar lastig valt en ze opvallend gereserveerd reageert op de hulp van Lonnie. Wat is hier aan de hand? Wordt hier een poging tot verkrachting "goedgepraat"? De film zelf gaat er verder niet op in, en ook in geen enkele andere recensie wordt een woord vuil gemaakt aan deze toch wel opmerkelijke scenes.

    Het moment waarop de huishoudster wegrijdt in de bus zou een prachtig einde zijn geweest, 180 graden verschillend van het einde van "The graduate" (1967, Mike Nichols) waarin de twee geliefden juist samen in de bus hun toekomst tegemoet gaan. De film gaat echter nog even door want we kijgen nog de dood en begrafenis van opa, de breuk tussen Lonnie en Hud en het vertrek van Lonnie. De film herneemt in dit slot haar (iets te) moralistische toon. Dat wil overigens niet zeggen dat er geen mooie beeldtaal in wordt gebruikt, zoals Hud die aan het eind van de film alleen is overgebleven op de boerderij en (gewoonte getrouw) een biertje uit de koelkast haalt. Bovendien is het camerawerk van James Wong Howe van de bovenste plank. "Hud" laat je, net als "The last picture show" (1971, Peter Bogdanovich) proeven hoe het was om in de jaren '50 in een klein Texaans stadje te wonen.

    DATUM: 10 november 2017

    EIGEN WAARDERING: 9

     

    Hud (1963) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters