Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1967: Wait until dark (Terence Young)

    DE REGISSEUR

    Terence Young (1915 - 1994) is vooral bekend om zijn James Bond films "Dr No" (1962), "From Russia with love" (1963) en "Thunderball" (1965). "Wait until dark" (1967) is zijn meest bekende "niet Bond film".

    HET VERHAAL

    Een drugskoerier voorziet problemen bij de douane, en weet een met heroine gevulde pop in de handen te drukken van de man die naast haar zat in het vliegtuig. Door complicaties weet ze de pop na de douane niet meer in ontvangst te nemen.

    Gevolg is dat een bende criminelen het gemund heeft op het huis van deze man, op zoek naar de pop. Zij vereren zijn huis met een bezoek juist op het moment dat de man op zakenreis is en zijn (nog niet ze lang geleden door een ongeluk blind geworden) vrouw alleen thuis is.

    COMMENTAAR

    In "Wait until dark" zien we hoe een onschuldige en tamelijk hulpeloze buitenstaander te maken krijgt met gewetenloze criminelen. Op zich opmerkelijk voor een Bond-regisseur, die meestal de alles behalve hulpeloze 007 tegenover de criminelen zet. Wat dat betreft heeft de film wel wat weg van "The ladykillers" (1955, Alexander Mackendrick). In laatstgenoemde film zit het hulpeloze met name in de leeftijd van Mrs Wilberforce terwijl de hulpeloosheid van Mrs Hendrix in "Wait until dark" uiteraard in haar handicap zit. Een andere overeenkomst tussen beide films is dat er onenigheid ontstaat onder de criminelen, omdat sommigen (blijkbaar niet helemaal gewetenloos) te doen krijgen met hun slachtoffer.

    Het echte thema van "Wait until dark" is naar mijn mening echter de angst voor het donker. Een vergelijkbaar thema zien we ook terug aan het eind van "The silence of the lambs" (1991, Jonathan Demme) en "Blink" (1993, Michael Apted). In "Blink" doet zich precies de tegenovergestelde situatie voor van "Wait until dark". In "Blink" is sprake van een hoofdpersoon die blind was en (na een operatie) pas sinds kort  weer kan zien, waarbij de beelden echter nog met vertraging in haar hersenen verwerkt worden. In "Wait until dark" hebben we juist te maken met een hoofdpersoon die nog niet zo lang blind is en nog met deze handicap moet leren omgaan.

    Het op een natuurlijke manier spelen van een blinde is lang niet altijd makkelijk. Als hulpmiddel kreeg Audrey Hepburn speciale lenzen in waardoor haar ogen "dood" moesten lijken. Of het nu door dit hulpmiddel kwam of niet, Hepburn sleepte voor haar rol diverse nominaties in de wacht. Vergelijk ik haar spel echter met dat van Al Pacino als de blinde Frank Slate in "Scent of a woman" (1992, Martin Brest) dan ben ik allesbehalve onder de indruk.

    Het is overigens niet (alleen) aan de acteerprestatie van Audrey Hepburn te danken (wijten) dat ik niet ondersteboven ben van de film. Ook het scenario rammelt aan alle kanten. Laat ik twee voorbeelden noemen:

    - De criminelen lopen in de film in en uit bij Mrs Hendrix zonder dat ze blijkbaar op het idee komt om de voordeur eens op slot te doen.
    - De criminelen voeren toneelstukjes op waarbij ze zich in allerlei gedaanten voordoen (een politieagent, de man van de vrouw waarmee Mr Hendrix zogenaamd vreemd gaat). Bij deze toneelstukjes verkleden ze zich, maar voor wie? Voor ons als filmkijker misschien, want voor de blinde Mrs Hendrix hoeven ze het niet te doen?

    Soms zit een verhaal niet logisch in elkaar, maar vergeet je dat als je eenmaal "in het verhaal zit". Op de één of andere manier is dat bij "Wait until dark" nooit het geval.

    DATUM: 19 oktober 2017

    EIGEN WAARDERING: 6 

     

    Wait Until Dark (1967) on IMDb


    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters