Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    2002: Huit femmes (Francois Ozon)

    DE REGISSEUR

    Francois Ozon (1967) is één van de belangrijkste Franse regisseurs van de laatste jaren. Hij brak begin van de nieuwe eeuw door met films als "Sous le sable" (2000), "Huit femmes" (2002) en "Swimming pool" (2003). Zijn meest recente films zijn "Frantz" (2016) en "L'amant double" (2017),

    Ozon is homosexueel en dat is een thematiek die je ook regelmatig terugziet in zijn films. Sommigen beschouwen hem als de voorman van een stroming die wel wordt aangeduid als "cinema du corps".

    HET VERHAAL

    Met de kerst in aantocht zijn acht vrouwen samengekomen in een landhuis, als op een ochtend de heer des huizes vermoord blijkt. Het huis is ingesneeuwd, de telefoonkabels zijn doorgesneden en de auto is gesaboteerd. De vrouwen zullen dus zelf moeten uitvinden wie de dader is. In de loop van de film blijkt iedere vrouw zo haar motief te hebben.

    COMMENTAAR

    Het verhaal van "Huit femmes" is een murder mystery. Acht mensen op een geïsoleerde plek, en één van hen moet de moordenaar zijn. Het doet allemaal erg denken aan het werk van Agatha Christie, en mensen die haar oeuvre beter kennen dan ik verwijzen met name naar "The mousetrap".

    "Huit femmes" combineert dit murder mystery met het genre van de musical. Een onwaarschijnlijke combinatie, maar de film maakt vanaf de eerste beelden duidelijk dat het hier niet (aleen) om het verhaal gaat. De vorm is minstens zo belangrijk. Wat dat betreft is de film een ode aan Hollywood in zijn glansperiode. De oplettende filmliefhebber zal dan ook heel wat filmcitaten kunnen ontdekken. Ik noem er drie.

    -  De film gaat alleen over vrouwen. De enige man die er in voorkomt is bij het begin al vermoord en we zien alleen zijn rug. Een vergelijking met "The women" (1939, George Cukor) dringt zich op. In de openingsbeelden van "The women" wordt elke vrouw geïntroduceerd middels de vergelijking met een dier, in "Huit femmes worden verschillende bloemen gebruikt om het karakter van de verschillende personages al in de openingsbeelden te duiden.
    - Vlak na de openingstitel snuffelt er een hert aan het besneeuwde landhuis. Welke filmliefhebber moet dan niet denken aan "All that heaven allows" (1955, Dougas Sirk). De invloed van Sirk is nadien ook te bespeuren in het ruime gebruik dat van pasteltinten wordt gemaakt.
    - Tot slot loopt dienstmeisje Louise (Emmanuelle Beart) op een gegeven moment onder een schilderij door, waarop een vrouw staat afgebeeld die sprekend lijkt op de metamorfose die diezelfde Louise later in de film zal ondergaan (afbeelding 2). Wie moet er dan niet denken aan "Vertigo" (1958, Alfred Hitchcock)? 

    Overigens vinden er niet alleen verwijzingen plaats naar films uit een grijs verleden. Suzon (Virginie Ledoyen), de oudste dochter van het slachtoffer, heeft wel heel veel weg van Amelie, de hoofdpersoon uit de gelijkname bioscoophit van een jaar eerder ("Amelie", 2001, Jean Pierre Jeunet).

    Ook als je filmkennis misschien wat minder is, en je niet alle citaten opmerkt, valt er veel te genieten aan "Huit femmes". Wat te denken van de Franse sterrencast? Grote actrices uit verschillende generaties geven "acte de presence". Emmanuelle Beart en Virginie Ledoyen zijn reeds genoemd, maar wat te denken van (de aangeduide familieband is steeds de band met het slachtoffer):

    - Danielle Darrieux (de grootmoeder) (noot 1);
    - Catherine Deneuve (de vrouw);
    - Fanny Ardant (de zus);
    - Isabelle Huppert (de schoonzus);
    - Ludivine Sagnier (de jongste dochter).

    Uit het voetbal is bekend dat een sterrenteam nog geen goed elftal maakt, maar in dit geval spat het spelplezier er vanaf. Francois Ozon toon zich met deze film een uitstekende "vrouwenregissseur" zoals in hun tijd Ingmar Bergman of (om in Frankrijk te blijven) Claude Sautet dat waren.

    In de loop van het verhaal blijken enkele vrouwen lesbisch te zijn, en in Frankrijk wordt "Huit femmes" dan ook beschouwd als een cult gay film. Ik begrijp dat niet helemaal. "Huit femmes" plaatst vorm zo nadrukkelijk boven inhoud, dat het wel heel moeilijk wordt om het te zien als een film met een boodschap. Wat dat betreft toont Francois Ozon zich in deze film een waardig opvolger van de "Cinema du look" regisseurs uit de jaren '80 (Luc Besson, Jean Jacques Beineix en Leos Carax) die vorm ook boven inhoud stelden. 

    Het is waar dat Francois Ozon zelf wel gerekend wordt tot de "Cinema du corps", maar veel representatiever voor deze stroming is de film "Swimming pool", die hij een jaar later zou maken. In deze film ontstaat een broeierige, erotisch getinte band tussen Ludivine Sagnier (in "Huit femmes" nog de onschuldige jongste dochter) en hoofdrolspeelster Charlotte Rampling. 

    Noot 1: Op de dag dat ik deze recensie schreef stond in de krant de necrologie van Danielle Darieux (1917 - 2017), die vooral bekend is geworden door haar rollen in films van Max Ophuls.

    DATUM: 5 november 2017

    EIGEN WAARDERING: 9 

    8 femmes (2002) on IMDb




    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters