Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1991: The Comittments (Alan Parker)

    DE REGISSEUR

    Voor een inleiding op het werk van Alan Parker, zie de recensie van "Mississippi burning" (1988). 

    HET VERHAAL

    Jimmy Rabbitte is werkloos maar droomt van een popband. Aangezien hij niet kan zingen en ook geen instrument bespeelt, ziet hij zichzelf in de rol van manager. Hij plaatst een advertentie in de krant en weet op het laatst zowaar een band bij elkaar te sprokkelen. Met het eerste succes lopen ook de spanningen tussen de bandleden op. Iedereen ziet zichzelf als de ster. Het lijkt wel een echte popband.

    COMMENTAAR

    "The Comittments" (1991) is de verfilming van het eerste deel van een drieluik geschreven door Roddy Doyle (The Barrytown trilogy). De andere twee delen van deze trilogy werden later verfilmd door Stephen Frears in respectievelijk "The snapper" (1993) en "The van" (1996).

    De verfilming van "The Barrytown trilogy" past in de opkomst van de regisseurs van het "New social realism" (zie de inleiding op de Engelse film) en de aandacht die deze regisseurs hadden voor de problemen aan de onderkant van de samenleving in de jaren (vlak na) Thatcher.

    In de inleiding op het werk van Alan Parker wordt gewezen op de tweedeling in zijn oeuvre tussen lichtvoetig werk en de meer controversiële onderwerpen. "The Comittments" wordt hierbij ingedeeld bij de meer lichtvoetige films. Op het eerste gezicht lijkt dat, gezien het verhaal over de opkomst en ondergang van een fictieve popband, juist. Lijken de leden van deze band, in hun streven naar succes, niet erg op de studenten uit "Fame" (1980, Alan Parker)? Kan "The Comittments" niet worden gezien als een "Fame" voor tokkies? Ik denk dat het antwoord op beide vragen "ja" is, maar juist in dit tokkies gehalte ligt de sociale betrokkenheid van Parker verborgen. Ik kom daar later in deze recensie op terug. 

    In de eerste plaats is "The Comittments" natuurlijk een muziekfilm, en één van de betere. De soundtrack staat als een huis en deed mij denken aan die van  "Baby driver" (2017, Edgar Wright), waarmee het het nummer "Nowhere to run" van Martha & The Vandellas gemeen heeft. Veel geprezen aan laatstgenoemde film werd de manier waarop de beelden het ritme van de muziek volgen.  "The Comittments" heeft op dit gebied een briljante gimmick: een bandlid zit wat te oefenen op zijn werk en de varkenskarkassen (hij werkt in een abattoir) bungelen aan de lopende band mee op de maat van de muziek (zie poster).

    Tegen het eind van de film (als de band succesvol wordt) is de muziek zeer nadrukkelijk aanwezig. Volgens sommigen zelfs iets te nadrukkelijk. De film begint karakteristieken van een concertregistratie te krijgen. De kritiek op de dosering van de regisseur is misschien niet helemaal onterecht, aan de andere kant maakt het overtuigende optreden van lead zanger Deco Cuffe (gespeeld door Andrew Strong) veel goed. Deze leadzanger heeft het postuur van Meatloaf en de motoriek van Joe Cocker (afbeelding 2 midden).

    Zoals gezegd komt in het tokkies gehalte van de film de sociale bewogenheid van Alan Parker tot uitdrukking. De bandleden zijn (net als de studenten uit "Fame") uit op succes. Het alternatief dat buiten de band op hen wacht is echter aanmerkelijk minder rooskleurig dan dat van de genoemde  studenten. Bijna in elke bespreking van de film wordt wel het citaat aangehaald waaruit de driedubbele achterstelling blijkt waar de bandleden mee te maken hebben:

    "The Irish are the blacks of Europe. And Dubliners are the blacks of Ireland. And the Northside Dubliners are the blacks of Dublin."

    Zelf vind ik de dialoog waarin Jimmy tegen een medebandlid zegt dat ze toch allemaal lid zijn van de "working class", waarop deze cynisch antwoord dat dat waar zou zijn als er tenminste werk was, grappiger. Indringender dan elke dialoog (beelden zeggen meer dan 1000 woorden) is de scene waarin Jimmy langsgaat bij één van de drie achtergrondzangeressen (afbeelding 2 links). Ze heeft een aantal repetities gemist en hij is van plan haar uit de band te zetten. Temidden van talloze broertjes is ze aan het zorgen voor de jongste gezinsuitbreiding, daarbij een moeder vervangend die het ook allemaal niet meer aankan. Ze smeekt Jimmy om haar in de band te laten, aangezien de band het enige is dat ze heeft om naar uit te kijken. 

    De Katholieke kerk speelt een grote rol in Ierland, en in "The Comittments" wordt deze rol vertolkt door een sympathieke, progressieve, misschien zelfs wel hippe priester. Hij weet oefenruimte te regelen en als één van de bandleden komt biechten dat hij tijdens de hymnen in de kerk aan "When a man loves a woman" van Marvin Gaye denkt wijst de priester hem er op dat dit nummer toch echt van Percy Sledge is. Kortom de priester van "The Comittments beantwoort aan het symphatieke beeld dat ook uit bijv. een serie als "Ballykissangel" naar voren komt. Uit "The Magdalene sisters" (2002, Peter Mullan) zou 10 jaar later een heel ander beeld van de Katholieke kerk in Ierland naar voren komen.

    De acteurs in "The Comittments" waren geen van alle professionals. Na het succes van de film waagden diversen van hen een gokje in de muziekindustrie. Helaas waren geen van deze pogingen een beter lot beschoren dan dat van de filmband waar het allemaal mee begon.

    DATUM: 17 december 2017

    EIGEN WAARDERING: 8 

    The Commitments (1991) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters