Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1962: Vivre sa vie (Jean Luc Godard)

    DE REGISSEUR

    Voor een overzicht van het werk van Jean Luc Godard, zie het openingsartikel van de aan hem gewijde pagina.

    HET VERHAAL

    Nana (Anna Karina) is ontevreden met haar huwelijk en verlaat haar man (en kind). Ze droomt van een carrière als filmster, maar belandt uiteindelijk in de prostitutie. De film toont in 12 tableaux de neergang van Nana.

    COMMENTAAR

    Eindelijk een film van Godard die ik kan waarderen. Een film ook die, in elk geval wat betreft de cameravoering, niet echt representatief is voor de "Nouvelle vague" stroming waar Godard aanvoerder van was. In "Vivre sa vie" geen handheld camera en documentaire achtige beelden, maar een zware Mittchel camera die dwingt om van te voren goed na te denken over de camerabewegingen en niet al te veel te improviseren. Dit wil overigens zeker niet zeggen dat de cameravoering uitgesproken statisch is. Bij het filmen van de diverse dialogen in de film zwenkt de camera soms weg van de personages en kijkt dan bijvoorbeeld door een raam naar buiten, net zoals mensen zich ook wel eens laten afleiden als ze met een ander in gesprek zijn.

    In de film wordt expliciet een hommage gebracht aan het werk van Edgar Allen Poe (er komt een jonge man in de film voor die zijn verzameld werk leest) en aan "La passion de Jeanne d'Arc" (1928, Carl Theodor Dreyer), een film die Nana in de loop van "Vivre sa vie" bezoekt. Het gekke is dat zowel het werk van Poe als de film van Dreyer weinig te maken lijken te hebben met het verhaal van "Vivre sa vie". Uiteindelijk zijn zowel Nana als Jeanne vrouwen die het slachtoffer worden van mannen, maar het achterliggende verhaal is toch wezenlijk anders.

    Met betrekking tot het verhaal liggen de creatieve roots van "Vivre sa vie" veel meer bij eerdere films over prostitutie, zoals "Streets of shame" (1956, Kenji Mizoguchi) en vooral "Pandora's box" (1929, Georg Wilhelm Pabst). De coiffure van Nana is nadrukkelijk gemodelleerd op de coupe van Louise Brooks in de laatstgenoemde film. 

    Met betrekking tot de stijl is "Vivre sa vie" naar mijn mening schatplichtig aan het werk van Robert Bresson. Dit komt onder andere tot uiting in de aandacht voor details. We zien een handdoek met een stukje zeep klaarliggen op een nachtkasje. We zien het afrekenen na afloop en het verveelde gezicht van Nana als een klant haar omhelst (zie poster) aan het begin. Nergens zien we echter "de daad" die de essentie vormt van het beroep van prostitué, en de film bevat (gezien het onderwerp) opvallend weinig bloot. Des te meer springt dan ook die ene scene er uit die een uitzondering maakt op deze hoofdregel. In deze scene heeft een klant gevraagd om een trio, en dus moet Nana op zoek naar een collega die niet bezet is. Ze loopt de gang op en trekt de ene deur na de andere open, maar telkens blijkt de collega achter deze deur wel bezet (afbeelding 1). 

    Ingmar Bergman heeft eens gezegd dat voor hem het menselijk gezicht het meest belangrijke onderwerp van de film is. Met "Vivre sa vie" levert Godard nieuw bewijs voor deze stelling, want uiteindelijk draait de film om het (aantrekkelijke) gezicht van Anna Karina. Het personage van Nana is op zich niet echt symphatiek. Ze laat haar gezin in de steek zonder dat er ook maar de suggestie wordt gewekt dat ze door haar man slecht wordt behandeld. Uit de scene waarin Nana en haar man het uitmaken (gefilmd in een café, waarbij we de twee personages op hun rug zien en hun gezichten slechts indirect (via een spiegel achter de bar) in beeld komen) krijg je eerder het idee dat Nana het wat "te hoog in de bol" heeft. Dat Nana daarna nog een baantje in een platenwinkel heeft, maar dit ook beneden haar stand vindt, bevestigd deze indruk. Nee het is niet het personage van Nana die de film aantrekkelijk maakt, maar het gezicht van Anna Karina. En nu valt de hommage aan "La passion de Jeanne d'Arc" wel op zijn plaats. Immers "La passion" is ook een film van extreme close ups. 

    Misschien hebben Nana en Jeanne inhoudelijk niet zo veel met elkaar te maken, de gezichten van Anna Karina en Maria Falconetti hebben wel degelijk een overeenkomst, zeker als de tranen hen over de wangen stromen (afbeelding 2).

    DATUM: 17 maart 2018

    EIGEN WAARDERING: 7

     

    Vivre sa vie: Film en douze tableaux (1962) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters