Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    2017: The shape of water (Guillermo del Toro) (Mexico)

    DE REGISSEUR

    Voor een overzicht van het werk van Guillermo del Toro, zie de recensie van "Pan's labyrinth" (2006). 

    HET VERHAAL

    De Amerikanen hebben in het Amazone-gebied een tot nog toe onbekende amfibie-achtige levensvorm ontdekt. Ze hebben het gevangen en houden het nu vast in een goed bewaakt militair laboratorium. Er ontstaat een band tussen het monster (Doug Jones) en een schoonmaakster (Sally Hawkins als Elisa). Op een gegeven moment willen de Amerikanen het monster vermoorden en een autopsie uitvoeren. Ze hebben hierbij echter buiten schoonmaakster Elisa gerekend, die een ontvoering op touw zet om het monster te redden.

    COMMENTAAR

    Nog niet zo lang geleden deed Universal pictures een poging om zijn horror klassiekers in een nieuw jasje te gieten. "The mummy" (1932, Karl Freund) werd in 2017 opnieuw uitgegeven, ditmaal geregisseerd door Alex Kurtzman en met Tom Cruise in de hoofdrol. Het werd (financieel) geen succes en het project werd gestaakt. Jammer, want ook op het programma stond een remake van "The bride of Frankenstein" (1935, James Whale) door Bill Condon. Misschien was Bill Condon, die met "Gods and monsters" (1998) een film over regisseur James Whale op zijn naam heeft staan, er wel in geslaagd een publiekstrekker te maken? Wie daar, los van het project van Universal, in elk geval in geslaagd is, is Guillermo el Toro. Zijn "The shape of water" (2017) is misschien geen remake van "Creature from the black lagoon" (1954, Jack Arnold), het monster is wel heel duidelijk geïnspireerd op die film (afbeelding 1).

    Qua thematiek, dus even los van het uiterlijk van het monster, zie ik echter veel grotere overeenkomsten met "Pan's labyrinth" (2006), een eerdere film van Guillermo del Toro. Ook in "The shape of water" is sprake van een fantasywereld (het monster) en een echte wereld (het militaire laboratorium) die door elkaar heen lopen. Ook in "The shape of water" gaat in de fantasywereld niet alles er even zachtzinnnig aan toe (in de loop van de film eet het monster een huiskat op), maar toch is deze wereld uiteindelijk veel minder gemeen en doortrapt dan de echte wereld. 

    Een verschil tussen "Pan's labyrinth" en "The shape of water" is wel dat in eerstgenoemde film de fantasywereld wellicht tevens een fantasiewereld is. Alleen Ofelia kan de mytische wezens zien en heeft contact met ze. Voor de rest van de menselijke personages in "Pan's labyrinth" blijven deze wezens onzichtbaar. Dat is duidelijk anders met het monster in "The shape of water". Dat bestaat echt niet alleen in de fantasie van Elisa. Ook alle andere  menselijke personages in deze film, zoals het sadistische hoofd beveiliging van het laboratorium (gespeeld door Michael Shannon), zijn zich bewust van het monster.

    Dit verschil wordt vooral veroorzaakt doordat Ofelia, de hoofdpersoon in "Pan's labyrinth", een klein meisje is terwijl de hoofdpersoon Elisa in "The shape of water" een volwassen vrouw is. Bij Ofelia denk je meteen aan "onschuld" terwijl je bij Elisa veel eerder aan "eenzaamheid" denkt. Gelijk in de eerste scene van de film maakt del Toro al duidelijk dat Elisa zeker geen onschuldige sprookjesprinses is maar een vrouw van vlees en bloed. Het nemen van een bad behoort bij het ochtendritueel van Elisa, en zichzelf bevredigen is een vast onderdeel van het badderen. 

    Hoewel dus zeker niet onschuldig, is Elisa wel eenzaam. Eén van de oorzaken hiervan is het feit dat ze stom is en dus is aangewezen op gebarentaal (ze is niet doofstom, en kan dus wel horen). Overigens is niet alleen Elisa eenzaam. Haar collega schoonmaakster Zelda (Octavia Spencer) heeft een man die niet voor de televisie is weg te branden. Nog triester is het gesteld met haar homofiele benedenbuurman Giles (Richard Jenkins). Deze heeft een oogje op de filiaalmanager van een tearoom en kan de verleiding niet weerstaan om daar steeds maar weer hele vieze taartjes te gaan eten. 

    Na de ontvoering van het monster komt de gebarentaal Elisa uitstekend van pas (elk nadeel heeft zijn voordeel) en ontstaat er zowaar een erotische relatie tussen haar en het amfibie. Dit klinkt behoorlijk kinky, maar wel beschouwd is het de enige tedere relatie die in de film voor komt. De ongelukkige relaties van Zelda (zwart) en Giles (homofiel) heb ik reeds genoemd, maar het meest enge is nog wel het huwelijk van de zogenaamd succesvolle Richard Strickland (het sadistische hoofd beveiliging). Als die het met zijn vrouw doet, denkt hij heimelijk aan een nieuwe Cadillac. Over kinky gesproken.

    Hoewel ik niet een echt groot liefhebber van fantasy films ben weet Guillermo del Toro zijn films vaak zo stemmig vorm te geven dat ze boven de beperkingen van het genre uitstijgen. Bij "The shape of water" wordt hij daarbij geholpen door een uitstekende bezetting van de twee hoofdrollen. Sally Hawkins, onder andere bekend van "Happy go lucky" (2008, Mike Leigh) en "Maudie" (2016, Aisling Walsh), kan moeilijk een klassieke schoonheid genoemd worden maar heeft wel een erg karakteristiek en innemend gezicht. Doug Jones speelt de amfibie-man, en dat doet hij gewoon als een acteur met een rubber pak aan. Meer dan 15 jaar na de "Lord of the Rings trilogy" (2001 - 2003, Peter Jackson) komen daar geen sensoren of computer gegenereerde beelden aan te pas. Ondanks deze opvallende low tech vormgeving en ondanks zijn pak weet Jones zoveel emoties in het gelaat van het monster te leggen dat hij Sally Hawkins goed tegenspel weet te geven.

    DATUM: 3 maart 2018

    EIGEN WAARDERING: 8

    The Shape of Water (2017) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters