Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    2018: A quiet place (John Krasinski)

    DE REGISSEUR

    John Krasinski (1979) is vooral bekend als acteur in de TV serie "The office" (2005 - 2013) waarin het Amerikaanse kantoorleven op de korrel werd genomen.  Als regisseur had hij voor "A quiet place" (2018) een tweetal kleinere films op zijn naam staan die allebei de Nederlandse bioscoop niet gehaald hebben.

    HET VERHAAL

    De familie Abbott is één van de schaarse overlevenden van een invasie van buitenaardse monsters. Deze monsters kunnen niet zien, maar des te beter horen. Op elk geluid reageren ze met een aanval. 

    COMMENTAAR

    Ik heb niets tegen het genre van de horror film, behalve dan dat dat genre zoveel middelmatige B-films oplevert. Telkens als er een horrorfilm verschijnt die zijn kop boven het maaiveld lijkt uit te steken ga ik vol goede moed naar de bioscoop. De laatste zogenaamd goede horrorfilm "The cabin in the woods" (2012, Drew Goddard) stelde mij echter behoorlijk teleur.

    Dat lijkt aanvankelijk niet te gebeuren met "A quiet place". De opening grijpt je gelijk bij de lurven. Het is de 89e dag na de invasie van de geheimzinnige maar dodelijke buitenaardse monsters. Het overgrote deel van de bevolking is al uitgemoord. We zien een stad (afbeelding 1). Het blijkt een verlaten en vervallen stad te zijn (afbeelding 2). De familie Abbott vult hun voorraad aan in de verlaten supermarkt. Dat dient geruisloos te gebeuren, dus een artikel van het bovenste schap pakken vergt de uiterste concentratie. De spanning is te snijden. Als de familie is "uitgewinkeld", gaan ze naar huis. Ze lopen op door henzelf aangelegde zandpaden (afbeelding 3).

    De film maakt een sprong in de tijd van ongeveer een jaar. De familie Abbott (vader, moeder, dochter en zoon) zijn nog steeds bij elkaar. Door goed samen te werken hebben ze tot nog toe de monsters het hoofd weten te bieden. Die samenwerking en harmonie (afbeelding 4, wel een beetje Amerikaans zo'n gebedskring) staat in schril contrast met de onderlinge verdeeldheid in "The night of the living dead" (1968, George Romero), een andere horrorfilm waarin een handjevol overlevenden het opneemt tegen monsters. Wat de films daarentegen met elkaar gemeen hebben, is het ontbreken van zelfs maar een poging om de aanwezigheid van de monsters te verklaren. Ze zijn er gewoon.

    In het tussenliggende jaar is de vrouw (Emily Blunt) zwanger geworden. Dit houdt de spanning er flink in. Wie heeft er immers ooit van een geluidloze bevalling gehoord, om nog maar te zwijgen van de baby als deze eenmaal geboren is? De familie werkt dan ook hard aan een aparte ruimte die het onvermijdelijke geluid zoveel mogelijk zal dempen.

    Uiteraard gaat de bevalling niet volgens plan. Moeder en kind worden belaagd door de monsters, die ook steeds vaker in beeld komen. Hoe vaker ze in beeld komen, hoe meer de kwaliteit van de film naar mijn mening daalt. Wat Jacques Tourneur reeds wist ten tijde van "Cat people" (1942), namelijk dat zaken overlaten aan de fantasie van de kijker vaak effectiever is dan de beste special effects, heeft regisseur Krasinski in dit gedeelte van de film even vergeten. Daarbij komt dat ik de special effects rondom de monsters wat vond tegen vallen. Ondanks het verloop van bijna 30 jaar waren de monsters niet echt "enger" dan in "Alien" (1979, Ridley Scott).  

    Maar er is meer aan de hand dan alleen filmtechniek waardoor de film "afglijdt" in het laatste deel. In dit laatste deel worden family values en de daarbij horende standaard rolpatronen steeds nadrukkelijker benadrukt. Opvallend in de schaarse dialoog (de meeste communicatie in de film vindt plaats door middel van (gelukkig wel ondertitelde) gebarentaal) is de vraag die de vrouw aan haar man stelt "Wie zijn wij als we geeneens onze eigen kinderen kunnen beschermen?". Een interessante vraag, maar niet een vraag waarop het antwoord noodzakelijkerwijs gezocht moet worden in "the battle with the monsters" uit het laatste deel. Ligt het antwoord niet evenzeer besloten in het voorbereiden van de geluidsdichte kamer of zelfs in de beslissing om zwanger te worden uit het eerste deel?

    En zo viel ook deze horror film aan het eind weer een beetje tegen. Dit doet echter niets af aan het feit dat John Krasinski voor wat betreft de eerste helft een ijzersterke film aflevert. Dit heeft te maken met de casting. Millicent Simmonds is overtuigend als de dove dochter. Millicent is in het echte leven ook doof. John Krasinski speelt zelf de vader. Hij is in de film, evenals in het echte leven, getrouwd met Emily Blunt. Het heeft zeker ook te maken met de uitstekende geluidsband. Na "The conversation" (1974, Francis Ford Coppola) is dit één van de meest overtuigende films met geluid in de hoofdrol. 

    DATUM: 6 mei 2018

    EIGEN WAARDERING: 7

    A Quiet Place (2018) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters