Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    1952: Don Camillo (Julien Duvivier)

    DE REGISSEUR

    Julien Duvivier (1896 - 1967) was actief als regisseur van 1930 - 1960. Gedurende zijn lange loopbaan maakte hij veel goede films, maar weinig echte klassiekers. Het is in dit opzicht misschien wel symptomatisch dat Jean Renoir hem een groot technicus noemde.  Zijn bekendste film is waarschijnlijk "Pépé le Moko" (1937), zijn meest innovatieve "Sous le ciel de Paris" (1951). In 1952 maakte hij "Don Camillo". Het was meteen een hit, en er zouden nog vele films rondom deze opvliegende priester volgen.  "The return of Don Camillo" (1953) werd nog geregiseerd door Duvivier zelf. Daarna namen andere regisseurs het stokje over.

    HET VERHAAL

    Het verhaal speelt zich af vlak na de Tweede Wereldoorlog. In een klein dorpje in de Noord Italiaanse Po-vlakte zijn de gemeenteraadsverkiezingen gewonnen door de Communisten. Vol goede moed gaat hun voorman (en nu dus burgemeester) Peppone aan de slag. Als een statusproject wil hij zo snel mogelijk een volkspaleis (Palazzo di popolo) bouwen. Hij kan hierbij (en bij al het andere wat hij doet) rekenen op de tegenwerking van de dorpspriester Don Camillo. 

    COMMENTAAR

    Tussen 1946 en 2018 heeft Italië 68 kabinetten gehad. Dat is bijna 1 per jaar, en duidt op een politiek verdeelde samenleving. Na de Tweede Wereldoorlog waren de Christen Democraten en de Communisten belangrijke politieke stromingen. Gezien de Koude oorlog werden de Communisten buiten de landelijke politiek gehouden, maar lokaal kwamen ze in sommige streken wel aan de macht.

    Eén van de plaatsen waar ze lokaal aan de macht kwamen was het fictieve dorpje waarin "Don Camillo" zich afspeelt. De film lijkt een goed beeld te geven van de verbitterde politieke strijd in Italië tussen Communisten (Peppone) en Christen Democraten (Don Camillo). Soms lopen de gemoederen zo hoog op dat een handgemeen het gevolg is (afbeelding 1), en aangezien de beide opponenten elkaar in de klokketoren te lijf gaan wordt het dorp op een onverwacht moment vergast op klokkengebeier. 

    Echter, beide opponenten zijn weliswaar opvliegend, maar als het puntje bij het paaltje komt bepaald geen scherpslijpers. Met name Don Camillo wordt nog al eens in bedwang gehouden door het pratende Christusbeeld in zijn kerk, dat bij nader inzien niets anders kan zijn als de stem van zijn geweten. Het mooiste moment van de film breekt aan als door een (door Peppone gesteunde) staking de koeien al drie dagen niet gemolken zijn. Het is een geloei van jewelste in het kleine dorpje. Als Peppone zich door Don Camillo heeft laten overtuigen dat dit dierenleed toch nooit de bedoeling kan zijn geweest, treedt hij op als breker van de door hemzelf georganiseerde staking.  In afbeelding 2 hebben de priester en de burgemeester gezamenlijk de koeien gemolken en nemen ze tevreden een slokje uit de inmiddels volle melkemmers.

    De samenwerking waartoe Peppone en Don Camillo op kritieke momenten bereid en in staat zijn, lijkt sterk op de beschrijving die de bekende politicoloog Lijphart heeft gegeven van de Nederlandse politiek tot aan de jaren '60. De Nederlandse politiek werd volgens hem gekarakteriseerd door verzuiling aan de basis. Diverse bevolkinggroepen waaronder Katholieken en Socialisten (het Communisme heeft in Nederland nooit veel aanhang gehad) leefden min of meer gescheiden van elkaar in eigen werelden (eigen scholen, eigen vakbonden, eigen kranten, eigen omroepen, eigen sportclubs). Dat het desondanks niet uitdraaide op een burgeroorlog was onder andere te danken aan het feit dat de leiders van deze zuilen aan de top vrij goed met elkaar samenwerkten (pacificatie). 

    Wat Peppone en Dom Camillo in de film laten zien zou door Lijphart ongetwijfeld omschreven zijn als een sterk staaltje pacificatie. Het mag dan ook eigenlijk geen verwondering wekken dat Don Camillo meer dan 25 jaar na dato een Nederlands equivalent keeg in de vorm van  kapelaan Erik Odekerke (Jo de Meyere) in de televisieserie "Dagboek van een herdershond" (1978 - 1980, KRO). Erik Odekerke had dan weliswaar geen pratend Christusbeeld, maar hij had wel een engelbewaarder (de stem van Kees Brusse).

     

    DATUM: 9 augustus 2018

    EIGEN WAARDERING: 7  

    Don Camillo (1952) on IMDb

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Vul deze captcha in
    Dit is een verplicht veld
    Filmposters