Filmklassiekers op het tweede gezicht
Abonneren

Abonneer je op nieuw verschenen recenties!

Voor meer informatie over het gebruik van deze website klik HIER.

    Laatst geplaatst

     

     

    Verwacht

     

     

    Filmposters

    Vittorio De Sica (1901 - 1974)

    Vittorio De Sica begon zijn carrière als acteur. Martin Scorsese weet in zijn documentaire over de Italiaanse film "il mio viaggo in Italia" (1999) te vertellen dat het vooral zijn vader was die graag wilde dat de Sica de filmindustrie in ging, zelf wilde hij liever accountant worden (meestal is het andersom). Zijn vader had gelijk want in de Italiaanse film van voor de oorlog was hij een echte ster in comedy films als "I will give a million" (1935, Mario Camerini, De Sica speelt een miljonair die zich uitgeeft voor landloper om te kijken hoe de mensen hem dan behandelen), "Il signor Max" (1937, Mario Camerini, De Sica speelt een playboy op vakantie die verliefd wordt op een meisje dat niet weet hoe rijk hij is) en "Rose scarlatte" (1940, Guiseppe Amato samen met Vittorio de Sica, De Sica speelt een echtgenoot die zijn vrouw benadert als minnaar om haar huwelijkstrouw te testen). Martin Scorses noemt Vittorio de Sica zelfs de Italiaanse Gary Grant. 

    Na de oorlog lag de Italiaanse filmindustrie in duigen. Italiaanse regisseurs gingen noodgedwongen de straat op (er waren geen studio's) en werkten met amateurs als acteur. Ze maakten echter van de nood een deugd en het Neo realisme was geboren. Deze filmstroming was geen droomfabriek, maar liet het leven zien zoals het werkelijk was (en het was niet altijd leuk in het Italië van na de oorlog).

    Vittorio de Sica was één van de meest vooraanstaande regisseurs van het neo realisme. Ik durf zelfs te beweren dat hij met "Sciuscia / de schoenpoetsertjes" (1946), "ladri di biciclette / fietsendief" (1948) en "Umberto D" (1952) de meest overtuigende trilogie van alle neo realistische regisseurs op zijn naam zette. Overigens moet Cesare Zavattini, die voor de laatste twee films het scenario schreef, minimaal een deel van de credits krijgen.

    Op een gegeven moment wilden de Italianen, tot opluchting van Hollywood, toch weer luchtiger films zien. Het neo realisme was op zijn retour en de met deze stroming verbonden regisseurs sloegen noodgedwongen een nieuwe richting in. De Sica werd de regisseur van Sophia Loren. Hij maakte met haar goede films ("La ciociara" (1960)) en mimder goede films ("ieri, oggi, domani" (1963)).  Hij maakte met haar ook zijn episode in de episodefilm "Boccacio 70" (1962). "Boccacio 70" geeft trouwens een mooi overzicht van de relatie tussen Italiaanse regisseurs en vrouwelijke filmsterren in de jaren '60. Naast de De Sica / Loren combinatie speelt in de episode van Fellini Anita Ekberg mee (met wie hij ook "La dolce vita (1960) had gemaakt) en in de episode van Visconti treffen we Romy Schneider aan (met wie hij later "Ludwig" (1972) zou maken).

    Filmposters